Sura Ar-Ra'd — Werset 7

Znaczenie słów:

• لَوْلَا – „dlaczego nie”, „gdyby tylko” – używane w znaczeniu nagany i wyrazu zdziwienia.
• آيَةٌ – znak, cud, dowód potwierdzający prawdziwość proroka.
• مُنذِرٌ – ostrzegający, ten, który przestrzega przed karą Bożą.
• هَادٍ – przewodnik, ten, kto prowadzi do prawdy.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Niewierni z Mekki, trwając w swojej pysze i uporze, mówili do Proroka Mahometa (niech Bóg go błogosławi i obdarzy pokojem): „Dlaczego nie została zesłana mu widzialna, namacalna oznaka od jego Pana, podobna do cudów danych wcześniejszym prorokom – jak laska Mojżesza, która zamieniła się w węża, czy wielbłądzica proroka Saliha?”. Chcieli w ten sposób wystawić na próbę Boga i Jego Posłańca, żądając cudów na własnych warunkach, a nie przyjmując tego, co Bóg już im zesłał.

Bóg odpowiedział im, że Prorok nie jest władcą ani panem znaków – jego zadaniem jest jedynie ostrzeganie ludzi przed karą Bożą i przekazywanie im objawienia. Nie ma on wpływu na to, jakie znaki Bóg zsyła, ani kiedy to czyni. Bóg zsyła znaki według swojej mądrości, a nie według zachcianek ludzi.

Następnie Bóg wyjaśnia, że każdy naród miał swojego przewodnika – proroka, który prowadził go do prawdy i wskazywał mu właściwą drogę. Podobnie naród arabski otrzymał Mahometa jako przewodnika i ostrzegającego. To, że nie otrzymali oni cudu takiego, jakiego żądali, nie oznacza, że nie mają przewodnika – wręcz przeciwnie, mają go i są zobowiązani do pójścia za nim.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Prorocy nie przychodzą z własnej woli ani nie wybierają sobie cudów – to Bóg decyduje, jakie znaki zesłać każdemu z nich, zgodnie ze swoją mądrością.
2. Zadaniem Proroka jest ostrzeganie i przekazywanie objawienia, a nie zaspokajanie zachcianek ludzi czy sprowadzanie cudów na żądanie.
3. Każda społeczność otrzymała od Boga przewodnika – dowód na to, że Bóg nie pozostawił ludzi bez kierunku i że Jego sprawiedliwość obejmuje wszystkie narody.
4. Żądanie cudów na własnych warunkach jest oznaką uporu i braku pokory wobec Boga – prawdziwy wierzący przyjmuje to, co Bóg zesłał, z wdzięcznością i uległością.
5. Werset uczy nas zaufania do mądrości Boga – On wie, co jest najlepsze dla Jego stworzeń, i nie potrzebuje niczyich podpowiedzi ani żądań.