Surja Ibrahim — Ajet 26

Kuptimet e fjalëve:

• Kelimë e keqe (kelimeh habîtheh): Fjala e keqe, e cila është fjala e mosbesimit dhe e shoqërimit të zotave të tjerë me Allahun (shirk).
• Pemë e keqe (shexhereh habîtheh): Pema e neveritshme dhe e dëmshme, e cila përmendet se është pema e hidhur (hanthal).
• U shkul nga sipërfaqja e tokës (uxhtuthet min fawqil-ard): U hoq nga rrënjët dhe u shkëput plotësisht nga toka, pa lënë asnjë gjurmë.
• Nuk ka kurrfarë stabiliteti (ma leha min karar): Nuk ka asnjë bazë të fortë as rrënjë të thella që e mbajnë atë, prandaj ajo nuk qëndron dhe nuk ka jetë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na jep një shembull tjetër për të krahasuar fjalën e mirë me fjalën e keqe. Fjala e keqe është fjala e mosbesimit dhe e shirkut – domethënë, mohimi i Allahut dhe shoqërimi i dikujt tjetër me Të në adhurim. Kjo fjalë i ngjan një peme të keqe, si pema e hidhur (hanthali), e cila është e neveritshme në shije dhe e dëmshme. Kjo pemë është shkulur nga sipërfaqja e tokës, sepse rrënjët e saj janë të cekëta dhe nuk kanë thellësi; ajo nuk ka asnjë stabilitet dhe nuk mund të qëndrojë e fortë. Ajo vdes shpejt dhe era e shpërndan atë.

Po ashtu, fjala e mosbesimit dhe e shirkut nuk ka asnjë themel të fortë në zemrën e besimtarit; ajo është e destinuar të zhduket dhe të shkatërrohet. Njeriu që e thotë këtë fjalë nuk ka asnjë vepër të mirë që ngjitet në qiell, sepse veprat e tij janë të pavlefshme për shkak të mosbesimit të tij. Ashtu si pema e keqe nuk jep fryt të mirë dhe nuk ka kurrfarë dobie, po ashtu fjala e keqe nuk sjell asnjë dobi për njeriun në këtë botë as në botën tjetër.

Përfitimet që nxirren nga ky ajet:

1. Rëndësia e fjalës së mirë: Ky ajet na tregon se fjala e mirë – si dëshmia se nuk ka zot tjetër përveç Allahut – është si një pemë e fortë dhe e dobishme, e cila jep fryte të vazhdueshme. Prandaj, muslimani duhet ta mbajë gjuhën e tij me fjalë të mira dhe të ndershme.
2. Largimi nga fjala e keqe: Fjala e keqe, siç është mosbesimi, shpifja, gënjeshtra dhe fjalët e dëmshme, është e destinuar të zhduket dhe nuk ka kurrfarë vlere. Prandaj, duhet të kemi kujdes nga fjalët që dalin nga goja jonë, sepse ato pasqyrojnë gjendjen e zemrës sonë.
3. Stabiliteti i besimit: Besimi i vërtetë është i rrënjosur thellë në zemër dhe i qëndrueshëm, ndërsa mosbesimi është i dobët dhe i paqëndrueshëm. Ky krahasim na nxit që ta forcojmë besimin tonë dhe t'i përmbahemi fjalës së sinqeritetit, e cila na jep stabilitet në këtë botë dhe shpëtim në botën tjetër.
4. Veprat e mira pranohen vetëm me besim: Veprat e mira nuk pranohen nga Allahu nëse nuk shoqërohen me besim të pastër. Prandaj, muslimani duhet ta pastrojë besimin e tij nga çdo formë e shirkut dhe hipokrizisë, që veprat e tij të jenë të pranuara dhe të ngjiten në qiell.