سورت ابراهيم — آیت 31

د کلمو معناګانې:

• خِلال: دوستي، ملګرتیا، یا بې له پیسو او بدلې مرسته.
• بیع: سودا، اخيستل او پلورل، چې په هغې سره انسان له عذاب څخه خلاصي ومومي.

تفسیر:

ای محمده! ته زما هغو بنده ګانو ته ووایه چې ایمان يې راوړی دی، چې لمونځونه د خپل وخت په حدودو او شرايطو سره قايم کړي، او له هغه مال څخه چې ما ورکړى دى، په پټه او ښکاره يې لګوي — یعنې فرض زکات او خپله خوښه صدقه — د داسې ورځې له راتلو مخکې چې په هغې کې نه سوداګري وي چې ځان پرې وپېري، او نه دوستي او ملګرتیا چې له عذاب څخه يې خلاص کړي. نو انسان باید د دې ورځې له راتلو مخکې د خپل رب د رضا لپاره عمل وکړي، ځکه چې په هغه ورځ به نه پیسې ګټه ورکوي او نه ملګري.

فايدې:

1. دا آيت د مؤمنانو لپاره د عمل هڅونه ده، چې د خپل رب له لوري د رزق په برکت سره د شکر په توګه لمونځ قايم کړي او مال ولګوي.
2. په پټه او ښکاره انفاق د زړه د اخلاص او د ريا له خطر څخه د ساتنې سبب ګرځي، او دا ښيي چې اسلام په عمل کې د نيت د پاکوالي ارزښت لري.
3. د قيامت د ورځې يادونه د انسان لپاره تر ټولو ستر پند دی، چې په هغه ورځ به نه سوداګري وي او نه دوستي، نو بايد نن له دې فرصت څخه ګټه واخلي.
4. دا آيت د اسلام د رحمت او عدالت ښودنه کوي، چې الله خپلو بنده ګانو ته د نجات لار ښيي او هغوی له هغه څه څخه خبروي چې په راتلونکي کې به ورسره مخ شي، تر څو په ښه توګه چمتو شي.