Сураи Ибрахим — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

• نُخْفِي — пинҳон медорем, ниҳон мекунем.
• نُعْلِنُ — ошкор мекунем, зоҳир месозем.
• يَخْفَىٰ — пинҳон мемонад, ниҳон мегардад.

1. Тафсири оят:

Парвардигоро! Ҳамоно Ту он чиро пинҳон медорем ва он чиро ошкор мекунем, медонӣ. Ҳеҷ чиз дар замин ва ҳеҷ чиз дар осмон аз дониши Аллоҳ пинҳон намемонад. Ӯ ба ҳама чиз огоҳ аст, ҳатто ба ниёзҳо ва камбудиҳои бандагонаш. Ин дуо ва иқрори бандагони муъмин аст, ки бо фурӯтанӣ ба Парвардигори худ рӯ меоранд ва мегӯянд: эй Парвардигоро, Ту аз мо ба худи мо огоҳтарӣ, пас аз Ту он чиро мехоҳем, ки мувофиқи илм ва раҳмати Туст — ҳам дар корҳое, ки медонем ва ҳам дар корҳое, ки намедонем. Аллоҳ таоло ба ҳама чизҳои пинҳон ва ошкор огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест, на дар замин ва на дар осмон. Пас банда бояд ҳамеша ба Ӯ таваккул кунад ва танҳо аз Ӯ ёрӣ пурсад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро меомӯзад, ки ҳамеша бо ихлос ва фурӯтанӣ ба Аллоҳ дуо кунем ва Ӯро ба илми комил ва фарогирандааш эътироф намоем.
• Донистани он ки Аллоҳ ҳама чизро медонад, дили инсонро ором мекунад ва ба Ӯ таваккулро зиёд месозад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳеҷ ниёз ва ҳоҷати мо аз Аллоҳ пинҳон нест, пас бояд танҳо аз Ӯ талаб кунем ва ба Ӯ умедвор бошем.
• Эътирофи илми бепоёни Аллоҳ моро ба сӯи ихлос, ростқавлӣ ва покии дил ҳидоят мекунад, зеро медонем, ки Ӯ зоҳир ва ботинро мебинад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба Аллоҳ ва ба дуоҳои самимӣ ташвиқ мекунад, ки ин роҳи наздикӣ ба Парвардигор ва осоиши дил аст.