Сураи Аль-Хиджр — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• الذِّكْرُ: Қуръон, ки воситаи ёдоварӣ ва панд аст.
• لَمَجْنُونٌ: Беақл, девона — ин сухани таҳқиромезест, ки кофирон ба Паёмбар (с) гуфтанд.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки мушрикони Макка ба Паёмбари Худо (с) бо тариқи масхара ва инкор гуфтанд: «Эй касе, ки ба гумони ту бар ӯ Қуръон нозил шудааст, ҳақиқатан ту девона ҳастӣ!» Онҳо ин суханро барои он гуфтанд, ки даъвои Паёмбар (с)-ро дар бораи ваҳй ва паёмбарӣ аз ҷониби Худо рад кунанд ва ӯро ба беақлӣ ва номувозинатӣ дар фикр айбдор созанд. Гӯё онҳо мехостанд бигӯянд: ин шахс чӣ гуна метавонад даъво кунад, ки Худо ба ӯ китоб фиристодааст, дар ҳоле ки ӯ байни мардум ҳамчун шахси оддӣ зиндагӣ мекунад ва ба гуфтаи онҳо нишонаи девонагӣ дорад. Ин сухани онҳо на танҳо радди паёмбарӣ, балки таҳқиру истеҳзо нисбат ба шахсияти Паёмбар (с) буд. Ҳақиқат ин аст, ки Қуръон каломи Худост ва Паёмбар (с) дар даъвои худ ростгӯй аст, аммо кофирон аз рӯи кибру ҳасад ва нофаҳмӣ ба чунин суханони беасос даст заданд.

1. Фавоид ва пандҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони ҳақиқат ҳамеша ба таҳқир ва туҳмат даст мезананд, вақте ки далели қатъӣ надоранд.
• Сабре ва устувории Паёмбар (с) дар баробари чунин таҳқиру таҳдидҳо намунаи ибрат барои ҳамаи мӯъминон аст.
• Қуръон ҳамчун «зикр» воситаи ёдоварӣ ва ҳидоят аст; касе, ки онро рад мекунад, дар ҳақиқат аз роҳи рост дур мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба суханони беасоси мухолифон аҳамият надиҳем ва ба паёми Қуръон бо дили кушод гӯш диҳем, зеро дар он саодати дунё ва охират аст.