Сураи Аль-Хиджр — Оят 76

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «بِسَبِيلٍ»: ба роҳе.

— «مُقِيمٍ»: устувор, барҷой, ҳамон роҳи маъруфе, ки ҳамеша вуҷуд дорад ва аз байн нарафтааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки шаҳрҳои қавми Лут (алайҳис-салом) дар сари роҳи устуворе қарор доранд, ки мардум ҳангоми сафар аз он ҷо мегузаранд ва харобаҳои онҳоро бо чашми худ мебинанд. Ин роҳ ҳамон роҳи маъруфест, ки корвонҳо ба сӯи Шом мераванд ва осори ҳалокати он қавм ҳанӯз боқӣ мондааст. Пас, дар нест шудани онҳо ибрате равшан аст барои касоне, ки ҳақро тасдиқ мекунанд ва ба аҳкоми Худо амал менамоянд. Ҳамчунин ин ҳодиса барои мардуми Макка, ки ба Шом сафар мекарданд ва аз он харобаҳо мегузаштанд, пандомӯз аст, то аз сарнавишти онҳо ибрат гиранд ва аз нофармонии Худо бипарҳезанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд осори ҳалокати умматҳои гузаштаро дар роҳҳои мардум боқӣ мегузорад, то мардум бо чашми худ бибинанд ва панд гиранд.

— Сафар ва дидани харобаҳои қавмҳои пешин воситаи ибрат гирифтан аз таърих аст.

— Қуръон мардумро ба тафаккур ва андеша дар бораи нишонаҳои Ҳақ даъват мекунад, то дилҳо ба сӯи имон ва итоат ба Худо моил гарданд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби панд ва ҳидоят аст ва ҳар касе бо дили боз ба он назар кунад, роҳи рост ва наҷотро меёбад.