Сураи Аль-Хиджр — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

— «آيَة»: аломат, ибрат, нишона.

— «لِّلْمُؤمِنِينَ»: барои мӯъминон, яъне касоне ки ба Худо ва расулаш имон овардаанд.

1. Тафсири оят:

Дар он ҳодисае ки ба аҳли қарияҳои қавми Лут рӯй дод — яъне нобудшавии онҳо ба сабаби дурӯғ шуморидани паёмбарашон ва идома додани гуноҳҳои зишт — барои мӯъминон ибрат ва нишонаи равшанест. Онҳо аз ин сарнавишт панд мегиранд ва мефаҳманд, ки Худованд ситамгаронро ҳатто агар муддате ба онҳо мӯҳлат диҳад, ҳам ҷазо медиҳад. Ин ҳодиса барои касоне ки ба Худо ва расулаш имон овардаанд, далели равшани дурустии роҳи ҳақ ва ҳақиқати ваъдаҳои Худост.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят мӯъминонро ба андеша ва ибрат гирифтан аз сарнавишти умматҳои гузашта даъват мекунад.

— Нишон медиҳад, ки Қуръон воқеаҳои таърихиро на танҳо барои хабар, балки барои панд ва ҳидоят нақл мекунад.

— Имон асоси фаҳмидани оятҳо ва ибрат гирифтан аз онҳост; ҳар қадар имон қавӣ бошад, ҳамон қадар инсон аз нишонаҳои Худо бештар баҳра мебарад.

— Ин оят дили мӯъминро устувор месозад, ки адлу ҳикмати Худо ҳатман ба амал меояд ва ҳеҷ ситам бе ҷазо намемонад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар ояти он барои мӯъминон дарси ҳаёт ва роҳнамои некӣ аст.