Сураи Аль-Хиджр — Оят 75

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «آيَاتٍ»: нишонаҳо, ибратҳо ва далелҳои равшан.

— «لِلْمُتَوَسِّمِينَ»: барои аҳли тааммул, яъне касоне ки бо чашми дил менигаранд, андеша мекунанд ва аз ҳодисаҳо ибрат мегиранд.

1. Тафсири оят:

Дар он ҳодисае, ки бар қавми Лут (алайҳис-салом) рӯй дод — яъне нобудшавӣ ва азоби илоҳӣ, ки ба сабаби гуноҳҳои зишт ва фисқу фуҷури онҳо фурӯ омад — барои аҳли андеша ва соҳибони дили бедор нишонаҳо ва ибратҳои равшане ҳаст. Ҳар касе ки бо чашми ибрат ба ин воқеа назар кунад, мебинад, ки ҳақиқати гуноҳ ва оқибати бади он то чӣ андоза сангин аст. Ин ҳодиса барои онҳое, ки дар ҳақиқат андеша мекунанд ва аз сарнавишти умматҳои гузашта панд мегиранд, далели равшани қудрати Парвардигор ва рост будани ваъдаҳои Ӯст. Ҳамчунин, харобаҳои деҳаҳои онҳо дар роҳи мусафирон қарор дорад, то мардум онро бинанд ва аз он ибрат гиранд. Пас, дар нест кардани он гуноҳкорон барои касоне ки таслим ба шариати Худо мешаванд ва ба он амал мекунанд, далели возеҳ ва равшане мавҷуд аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирем ва роҳи гуноҳро такрор накунем.

— Нишон медиҳад, ки Қуръони Карим танҳо китоби хабар нест, балки китоби панд ва андеша аст; ҳар ҳодисаи таърихӣ дар он барои мо дарс аст.

— Ба мо меомӯзад, ки бо чашми дил ва ақли солим ба ҳодисаҳои ҳаёт назар кунем ва аз онҳо хулосаи нек барорем.

— Ин оят муҳаббати моро ба омӯхтани Қуръон ва тафаккур дар маъноҳои он зиёд мекунад, зеро Қуръон барои ҳамаи давру замонҳо роҳнамост.

— Ва нишон медиҳад, ки адлу қудрати Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ гуноҳе бе ҷазо намемонад, ки ин ба инсон эҳсоси масъулият ва тақво мебахшад.