Сураи Ан-Нахль — Оят 100

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• سُلْطَانُهُ: қудрат, тасарруф ва таъсири ӯ (шайтон).
• يَتَوَلَّوْنَهُ: ӯро дӯст медоранд, пайравӣ ва итоат мекунанд.
• مُشْرِكُونَ: ба Худо ширк меоранд, яъне бо Ӯ дигар чизеро дар ибодат шарик месозанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки шайтон бар бандагони муъмин, ки ба Худо таваккал мекунанд ва танҳо Ӯро парастиш менамоянд, ҳеҷ гуна қудрат ва тасарруфе надорад. Вай танҳо бар касоне таъсир мерасонад, ки худашон ӯро дӯст медоранд, ба вай гӯш медиҳанд ва дар роҳи васвасаҳояш қадам мегузоранд. Чунин одамон бо итоати шайтон ва пайравӣ аз роҳи ӯ ба Худо ширк меоранд, яъне ба ғайри Худо низ ибодат мекунанд ё дигар чизеро дар итоат ва парастиш ба Ӯ шарик месозанд. Пас, қудрати шайтон на аз рӯи ҷабр аст, балки аз рӯи ихтиёри худи инсон ва пазируфтани роҳи ӯ ба вуҷуд меояд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо таваккал ба Худо, ибодати холис ва итоати Паёмбар (с) метавонем аз таъсири шайтон эмин бошем.
• Муъмин бояд ҳамеша ҳушёр бошад, ки дӯстӣ ва пайравии шайтон ӯро ба ширк накашонад.
• Худованд ба бандагони худ раҳм дорад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад: танҳо ба Ӯ такя кардан ва аз роҳи шайтон дур шудан.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи озодӣ аз бандагии ғайри Худо ва ба сӯи ибодати холисона ба Худои ягона мекашад, ки ин сабаби оромиш ва саодат дар дунё ва охират аст.