Сураи Ан-Нахль — Оят 128

1. Маънои калимаҳои муҳими оят:

— «اتَّقَوا»: аз феъли «اتّقى» буда, маънояш парҳезгорӣ кардан аст; яъне касе ки аз гуноҳҳо ва корҳои ҳаром дурӣ ҷӯяд ва амрҳои Худоро ба ҷо оварад.

— «مُحْسِنُونَ»: аз феъли «أحسن» буда, маънояш некӯкорӣ кардан аст; яъне касоне ки ибодат ва корҳои некро бо сифати баланд ва ихлосмандона анҷом медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Худованди бузург дар ин оят хабар медиҳад, ки Ӯ бо касонест, ки аз гуноҳу маъсият парҳез мекунанд ва фармонҳои Ӯро ба ҷо меоранд, инчунин бо касонест, ки дар амалҳои худ некӯкор ҳастанд — яъне ибодатҳоро бо ихлос ва сифати некӯ анҷом медиҳанд ва ҳуқуқи Худо ва бандагони Ӯро риоя мекунанд. Ин «бо будан»-и Худо маънои ёрӣ, таъйид, нусрат ва тавфиқ додан аст, на маънои ҷисмонӣ будан, зеро Худо аз ҳар макон ва ҷисм пок аст. Пас ҳар касе ки тақво ва эҳсонро дар зиндагӣ пеша кунад, Худо ӯро танҳо намегузорад ва дар ҳама ҳолат бо ӯст бо ёрӣ ва раҳматаш.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба бандагони Худо умед мебахшад, ки роҳи тақво ва некӯкорӣ роҳи наздикӣ ба Худо ва ба даст овардани ёрии Ӯст.

— Тақво танҳо тарк кардани гуноҳ нест, балки ба ҷо овардани фармонҳои Худо низ ҳаст; ва эҳсон яъне некӯкорӣ дар ҳама корҳо, аз ибодат то муомила бо мардум.

— Ҳар касе ки ин ду сифатро дар худ ҷамъ кунад, Худо дар дунё ва охират ёр ва тавфиқдиҳандаи ӯст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ислом дини тақво ва некӯкорӣ аст ва ҳар касе ба ин роҳ қадам гузорад, ба саодати дунё ва охират мерасад.