سوره نحل — آیه 128

معانی کلمات:

• اتَّقَوا: از نافرمانی خداوند پرهیز کردند و تقوا پیشه کردند.
• مُحسِنون: نیکوکاران، کسانی که اعمال خود را نیکو و خالصانه انجام میدهند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، مژدهای بزرگ به بندگان خود میدهد و میفرماید که او همواره با کسانی است که تقوا پیشه کردهاند؛ یعنی از گناهان و نافرمانیها دوری جسته و به دستورات الهی پایبند بودهاند. همچنین خداوند با نیکوکارانی است که اعمال خود را با اخلاص و نیکی انجام میدهند و در عبادت و خدمت به خلق، احسان و نیکویی را سرلوحه کار خود قرار میدهند.

همنشینی خداوند با این دو گروه، به معنای همراهی خاص اوست؛ یعنی خداوند آنها را در دنیا یاری میکند، در سختیها پشتیبانشان است، در دلهایشان آرامش و اطمینان میافکند و در آخرت نیز پاداش نیکویشان عطا میکند. این همراهی، نشانه محبت و لطف ویژه خداوند به بندگانی است که تقوا و احسان را پیشه خود ساختهاند.

فواید و پیامهای آیه:

1. تقوا و پرهیز از گناه، سبب همراهی و یاری خداوند در زندگی انسان میشود و او را در برابر مشکلات و سختیها استوار میگرداند.
2. نیکوکاری و احسان در اعمال، باعث جلب محبت و حمایت خداوند میشود و انسان را به قرب الهی نزدیک میسازد.
3. این آیه به مسلمانان امیدواری میدهد که اگر در مسیر تقوا و احسان گام بردارند، هرگز تنها نخواهند بود و خداوند همیشه یاور و پشتیبان آنان است.
4. تقوا و احسان دو بال پرواز به سوی سعادت هستند؛ تقوا انسان را از بدیها بازمیدارد و احسان او را به خوبیها سوق میدهد و این دو در کنار هم، آرامش و رستگاری دنیا و آخرت را به ارمغان میآورند.