Сураи Ан-Нахль — Оят 127

1. Маънои калимаҳо:

• وَاصْبِرْ: сабр кун, тоқат кун.
• ضَيْقٍ: тангӣ, ғам, дилтангӣ.
• يَمْكُرُونَ: макр мекунанд, найранг месозанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки дар баробари озор ва душвориҳое, ки дар роҳи даъват ба Ӯ мебинад, сабр кунад. Ва равшан месозад, ки ин сабр танҳо ба ёрии Худо ва тавфиқи Ӯ имконпазир аст; зеро инсон ба худи худ қодир нест, ки дар баробари фишорҳо устувор бимонад, магар он ки Аллоҳ ӯро қувват ва сабот ато кунад.

Сипас Худованд ба Паёмбар (с) мефармояд, ки барои рӯйгардонӣ ва имон наовардани мардум ғамгин нашавад ва дилашро танг насозад аз он макру найранге, ки душманон месозанд. Зеро онҳо бо макри худ ба худ зиён мерасонанд ва оқибати бади он ба худи онҳо бармегардад, на ба Паёмбар (с) ва мӯъминон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминён тасаллӣ медиҳад, ки дар роҳи ҳақ сабр кунанд ва аз душвориҳо натарсанд.
• Нишон медиҳад, ки сабр танҳо бо ёрии Аллоҳ муяссар мешавад; пас бояд ҳамеша аз Ӯ мадад хостем.
• Мӯъминро тарбият мекунад, ки дили худро барои рӯйгардонии одамон аз ҳақ танг насозад ва ғамгин нашавад.
• Таскин медиҳад, ки макру найранги душманон ба худи онҳо бармегардад ва мӯъмин бояд ба Аллоҳ таваккал кунад.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро мебинем, ки Худованд Паёмбари худро тасаллӣ медиҳад ва ба ӯ роҳи устуворӣ нишон медиҳад.