Сураи Ан-Нахль — Оят 5

1. Маънии калимаҳо:

• الْأَنْعَامَ: Чорвоҳои хонагӣ, ба монанди шутур, гов ва гӯсфанд.
• دِفْءٌ: Гармӣ, яъне либос ва чизҳое, ки аз пашм, мӯй ва пусти чорво тайёр карда мешаванд ва одамро аз сардӣ ҳифз мекунанд.
• مَنَافِعُ: Фоидаҳо, манфиатҳо.
• تَأْكُلُونَ: Мехӯред.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мефармояд, ки чорвоҳои хонагӣ — шутур, гов ва гӯсфандро барои шумо одамон офаридааст. Дар онҳо барои шумо фоидаҳои зиёде ҳаст: аз пашму мӯй ва пусти онҳо либосу хаймаҳо тайёр мекунед, ки дар фасли сармо шуморо гарм нигоҳ медоранд. Ғайр аз ин, фоидаҳои дигари онҳо низ бисёранд — шир, пӯст, зоти насл, саворӣ ва боркашонӣ. Ва аз гӯшти онҳо ғизо мехӯред. Ҳамаи ин неъматҳоро Аллоҳ барои осонӣ ва манфиати шумо офаридааст.

1. Фоидаҳои омӯхташаванда:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ неъматҳои зоҳириро барои бандагонаш фароҳам овардааст ва ин далели раҳмату меҳрубонии Ӯст.
• Чорво на танҳо барои ғизо, балки барои либос, гармӣ, саворӣ ва дигар эҳтиёҷоти ҳаёти инсон хизмат мекунад — ин боиси шукргузорӣ ба Аллоҳ мегардад.
• Инсон бояд неъматҳои Аллоҳро қадр кунад ва аз онҳо дуруст истифода барад, зеро ҳамаи онҳо барои осонӣ ва некӯаҳволии ӯ офарида шудаанд.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва ҳикмати Аллоҳ дар офаридани махлуқот даъват мекунад, ки ин худ боиси афзун шудани имон ва муҳаббат ба Ислом мегардад.