Сураи Аль-Исра — Оят 93

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «زُخْرُف»: тилло ва ороиши он, яъне хонаи ороста бо тилло.

— «تَرْقَىٰ»: боло рафтан, баромадан.

— «رُقِيّ»: болоравию баромадан.

— «سُبْحَانَ»: пок ва муназзаҳ донистан, тасбеҳ гуфтан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол аз забонҳои саркашони Макка хабар медиҳад, ки онҳо ба Паёмбар (с) гуфтанд: то вақте ки барои ту хонае аз тилло набошад, ё ба осмон боло наравӣ, мо ба ту имон намеорем. Ва ҳатто агар ба осмон боло рафта бозгардӣ ҳам, боз ба ту бовар намекунем, магар он ки китобе аз ҷониби Худо бар мо фурӯд оварӣ, ки онро хонда, дар он навишта шуда бошад, ки ту воқеан паёмбари Худо ҳастӣ. Пас Худо ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки дар ҷавоби ин саркашӣ ва пешниҳодҳои ноҷо бигӯ: Пок аст Парвардигори ман аз он ки касе бар Ӯ ҳукм ронад ё аз Ӯ чизе талаб кунад, ва ман ҳайратовар аз ин гуфтаҳои беасос ҳастам. Оё ман ҷуз башаре паёмбар ҳастам? Ман бандае аз бандагони Худоям, ки паёми Ӯро мерасонам; ман башарам ва чизе аз қудрати худ надорам, то битавонам он чиро, ки шумо пешниҳод мекунед, ба амал оварам. Инҳо корҳое нест, ки башару паёмбар бидуни иҷозати Худо ба он қодир бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳақиқати худро бидонад, ки бандаи Худост ва ҳеҷ қудрате аз худи ӯ нест; ҳар чиз ба иҷозати Худованд аст.

— Паёмбар (с) бо камоли адаб дар ҷавоби саркашон ба ҷои ҷанҷол, тасбеҳи Худоро мегӯяд ва ба бандагии худ иқрор мешавад; ин дарси адаб ва фурӯтанӣ аст.

— Муъҷиза талаб кардан аз паёмбар барои қонеъ шудани дили саркаш асос нест; имон бояд ба далелҳои равшан ва бо ихтиёри дил бошад, на бо зӯроварӣ ва пешниҳодҳои ноҷо.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳангоми шунидани суханони нодуруст бояд бо илм, ҳикмат ва тасбеҳи Худо ҷавоб диҳем.

— Ин оят дилро ба ислом нарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) низ башаре мисли мост, аммо бо ваҳй афзал гардидааст; пас пайравӣ аз ӯ осон ва қобили фаҳм аст.

— Ва дар охир, ҳамаи мо бояд дар ҳар кор ба Худо таваккул кунем ва бидонем, ки ҳеҷ чиз берун аз иродаи Ӯ сурат намегирад.