Surja El-Isra — Ajet 97

Kuptimet e fjalëve:

• يَهْدِ: udhëzon në rrugën e drejtë.
• يُضْلِلْ: e lë në humbje dhe e braktis.
• أَوْلِيَاء: mbrojtës dhe ndihmës.
• نَحْشُرُهُمْ: i mbledhim dhe i sjellim.
• عُمْيًا: të verbër.
• بُكْمًا: memecë.
• صُمًّا: të shurdhër.
• خَبَتْ: u shua flaka dhe u qetësua.
• سَعِيرًا: zjarr të ndezur fort.

Tefsiri i Ajetit:

Kushdo që Allahu e udhëzon në rrugën e drejtë, ai me të vërtetë është i udhëzuari që ka gjetur të vërtetën. Ndërsa atë që Allahu e lë në humbje, për shkak të mosbindjes dhe kryeneçësisë së tij, ti o Profet nuk do të gjesh për të asnjë mbrojtës që mund ta udhëzojë apo ta shpëtojë, sepse udhëzimi është vetëm në dorën e Allahut. Këta njerëz të humbur, Allahu do t'i mbledhë në Ditën e Kiametit duke i tërhequr mbi fytyrat e tyre, të verbër, memecë dhe të shurdhër – nuk shohin asgjë që u gëzon sytë, nuk flasin asnjë fjalë që u sjell dobi, dhe nuk dëgjojnë asgjë që u jep kënaqësi. Strehimi i tyre është Xhehenemi, zjarri i ndezur flakë. Sa herë që flaka e tij qetësohet dhe duket se po shuhet, Allahu ua shton atyre zjarrin edhe më të fortë dhe më të ndezur, duke i munduar gjithnjë e më shumë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Udhëzimi i vërtetë është vetëm nga Allahu; kush e kërkon atë me sinqeritet, Allahu ia mundëson dhe e bën të qëndrueshëm në të.
2. Humbja e njeriut nuk i atribuohet Allahut si padrejtësi, por është pasojë e zgjedhjes së tij të lirë për të refuzuar të vërtetën.
3. Askush nuk mund ta shpëtojë njeriun nga dënimi i Allahut, prandaj njeriu duhet t'i drejtohet vetëm Allahut për ndihmë dhe mbrojtje.
4. Gjendja e tmerrshme e të dënuarve në Ditën e Kiametit – të verbër, memecë dhe të shurdhër – tregon se ata që nuk e përdorën shikimin, të folurit dhe dëgjimin për të vërtetën në këtë botë, do të privohen nga këto aftësi në botën tjetër.
5. Dënimi i Xhehenemit është i përhershëm dhe në rritje të vazhdueshme, gjë që e bën njeriun të kërkojë strehim te Allahu nga ky dënim dhe të përpiqet të jetojë sipas udhëzimit të Tij.
6. Ky ajet na nxit të jemi falënderues për dhuntinë e shikimit, të folurit dhe dëgjimit, duke i përdorur këto dhunti në atë që e kënaq Allahun dhe na afron tek Ai.