Сураи Аль-Кахф — Оят 99

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَمُوجُ: мавҷ мезанад, яъне изтироб ва омехтагӣ мекунад, монанди мавҷи баҳр, ки ба ҳам меояд ва ба ҳам мезанад.
• الصُّورِ: шохе, ки ба он дам зада мешавад барои эҳёи мурдагон; он аз нишонаҳои бузурги рӯзи қиёмат аст.
• فَجَمَعْنَاهُمْ جَمْعًا: пас ҳамаи онҳоро ба як ҷо гирд овардем, гирд овардане, ки ҳеҷ кас аз он ғоиб намонад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки дар он рӯз — рӯзе, ки ваъдаи Ӯ иҷро мешавад — баъзе аз мардумро (яъне Яъҷуҷ ва Маъҷуҷро) ба ҳол худ мегузорем, ки онҳо дар ҳам мавҷ мезананд ва ба ҳам омехта мешаванд. Ин изтироб ва омехтагӣ аз бисёрӣ ва аздиҳомоти онҳост, то ҷое ки гӯё мавҷи бузурге шуда, ба ҳам мезананд ва ҳеҷ чиз монеи онҳо намешавад.

Баъд аз ин, дар сури (шох) дам зада мешавад — он шохе, ки барои эҳёи мурдагон аст — ва ҳамаи махлуқотро ба як ҷо гирд меоварем барои ҳисобу ҷазо. Ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб фирор карда наметавонад ва ҳама дар як майдон ҳозир мешаванд.

Пас, ин оят ду манзараи бузургро баён мекунад: яке ошӯб ва изтироби Яъҷуҷ ва Маъҷуҷ дар охири замон, ки аз нишонаҳои наздик шудани қиёмат аст; ва дигаре дам задан дар сур ва гирд овардани тамоми халқ барои ҳисобу ҷазо.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон аз ғайб хабар медиҳад — чизҳое, ки ҳеҷ кас ба онҳо огоҳӣ надошт — ва ин далели он аст, ки он аз ҷониби Худованди доно аст.
• Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи одамон барои ҳисобу ҷазо гирд оварда мешаванд; ин моро ба омодагӣ ва амали нек водор мекунад.
• Ҳатто бузургтарин қувватҳо ва издиҳомҳо дар баробари фармони Худо нотавонанд; пас дилҳо бояд ба Ӯ такя кунанд, на ба махлуқот.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба нишонаҳои қиёмат бовар кунем ва аз онҳо ибрат гирем, то дар дунё бо некӯкорӣ ва тақво зиндагӣ кунем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; ҳар кас ба он рӯ оварад, роҳи рост ва оромиши дилро меёбад.