Surat Al-Kahf — Ayat 39

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَلَوْلَا (walau lā): tegesé "mêngkono mêsthiné" utawa "kêna ngapa ora" — ing kéné ateges panyêngguh lan panyuwun supaya nindakake apa kang kasebut ing sabanjuré.
• جَنَّتَكَ (jannataka): kebonmu, yaiku kebon kang dadi duwèké wong kafir mau.
• مَا شَاءَ اللَّهُ (mā syā'allāhu): "Iki kabèh saka karsané Allah" — ngakoni yèn kabèh nikmat iku saka karsa lan kersané Allah.
• لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ (lā quwwata illā billāhi): "Ora ana kakuwatan kajaba saka pitulungané Allah" — ngakoni yèn manungsa ora duwé daya tanpa pitulungané Allah.
• أَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَوَلَدًا (aqalla minka mālan wa waladan): luwih sithik bandha lan anak tinimbang kowé.

2) Panjlentrehané ayat:

Ing ayat iki, Allah paring panggulawenthah marang wong mukmin nalika ngadhepi wong kafir kang gumunggung amarga keboné kang éndah lan subur. Wong mukmin mau ngélingaké: mêngkono mêsthiné nalika kowé mlebu ing kebonmu, kowé padha ngucap "Iki kabèh saka karsané Allah, ora ana kakuwatan kajaba saka pitulungané Allah." Tegesé, kowé kuduné ngakoni yèn kebon kang éndah iku dudu asil kakuwatanmu dhéwé, nanging kabèh iku peparingé Allah. Kowé kuduné ngucap syukur lan ngakoni yèn ora ana daya lan kakuwatan kajaba saka Allah.

Wong mukmin mau banjur ngandhakaké: "Yèn kowé weruh aku luwih sithik bandha lan anaké tinimbang kowé, aja padha gumunggung. Bisa waé Gusti Allah paring marang aku kang luwih becik tinimbang kebonmu, lan nyabut nikmat saka kebonmu amarga kafirmu, sarta nurunaké siksa saka langit marang kebonmu, nganti dadi lemah kang garing ora ana tandurané, utawa banyuné dadi asat lan ora bisa dijupuk manèh."

Dadi, ayat iki mulangaké marang kita supaya ora gumunggung nalika éntuk nikmat, nanging kudu ngakoni yèn kabèh iku saka Allah, lan tansah ngucap "Mā syā'allāhu lā quwwata illā billāh" minangka wujud syukur lan ngakoni kakuwatané Allah.

3) Faedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ngakoni kabèh nikmat iku saka Allah: Nalika kita éntuk nikmat, aja padha gumunggung, nanging kudu ngakoni yèn kabèh iku peparingé Allah. Kanthi ngucap "Mā syā'allāhu lā quwwata illā billāh", kita ngakoni yèn ora ana daya lan kakuwatan kajaba saka pitulungané Allah.
• Syukur lan tawadhu': Ayat iki mulangaké kita supaya tansah syukur marang nikmat kang wis diparingaké Allah, lan ora sombong marang wong liya kang katon luwih sithik bandha utawa anaké. Bisa waé Allah paring luwih akèh marang wong kang katon sithik.
• Aja ngremehake wong liya: Wong kafir mau ngremehake wong mukmin amarga bandha lan anaké luwih sithik. Ayat iki ngélingaké kita supaya ora ngremehake wong liya, amarga kabèh iku karsané Allah.
• Ngakoni kakuwatané Allah: Kanthi ngucap "Lā quwwata illā billāh", kita ngakoni yèn kabèh kakuwatan iku saka Allah. Iki ndadèkaké kita luwih cedhak marang Allah lan luwih tawakkal marang Panjenengané.
• Nikmat bisa dicabut: Ayat iki uga ngélingaké kita yèn nikmat kang wis diparingaké Allah bisa dicabut manèh yèn kita kufur lan ora syukur. Mula, kita kudu tansah syukur lan ngakoni kabèh nikmat iku saka Allah.
• Islam iku agama kang mulangaké tawadhu' lan syukur: Kanthi mangertèni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga agama iki mulangaké kita supaya tansah syukur, tawadhu', lan ngakoni kakuwatané Allah ing saben kahanan.