ซูเราะฮฺ อัล-กะฮ์ฟ — อายะฮฺ 4

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• يُنذِرَ หมายถึง ทำให้หวาดกลัว ตักเตือนให้เกรงกลัวต่อผลของการกระทำ
• اتَّخَذَ หมายถึง ตั้งขึ้นมา ยึดถือ หรือกล่าวอ้าง
• وَلَدًا หมายถึง บุตร (ในที่นี้หมายถึงการกล่าวอ้างว่าอัลลอฮ์ทรงมีพระบุตร)

การตีความหมายของอายะฮ์:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงวัตถุประสงค์ประการหนึ่งของการประทานอัลกุรอานลงมา นั่นคือ เพื่อตักเตือนและทำให้บรรดาผู้ที่กล่าวอ้างว่าอัลลอฮ์ทรงมีพระบุตรเกิดความหวาดกลัว กลุ่มคนเหล่านี้ได้แก่ พวกยิวที่กล่าวว่าอุซัยร (เอสรา) เป็นบุตรของอัลลอฮ์ พวกคริสเตียนที่กล่าวว่าอีซา (พระเยซู) เป็นบุตรของอัลลอฮ์ และพวกมุชริกีนอาหรับบางกลุ่มที่กล่าวว่ามะลาอิกะฮ์ (เทวดา) เป็นบุตรของอัลลอฮ์

การกล่าวอ้างเช่นนี้เป็นการกล่าวร้ายต่ออัลลอฮ์อย่างร้ายแรงที่สุด เพราะเป็นการปฏิเสธความเป็นเอกะของพระองค์ และเป็นการเปรียบเทียบพระองค์กับสิ่งถูกสร้าง ซึ่งพระองค์ทรงบริสุทธิ์จากสิ่งเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง อัลกุรอานจึงถูกประทานลงมาเพื่อประกาศเตือนภัยแก่พวกเขา ถึงการลงโทษอันแสนสาหัสที่จะเกิดขึ้น หากพวกเขายังคงยืนหยัดอยู่ในความเชื่ออันเท็จนี้

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับ:

1. ความยิ่งใหญ่แห่งความเมตตาของอัลลอฮ์ที่ทรงประทานอัลกุรอานเพื่อตักเตือนมนุษย์ก่อนที่จะถึงวันลงโทษ เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเขากลับตัวกลับใจ
2. การตักเตือนเป็นการแสดงความรักและความหวังดีของอัลลอฮ์ที่มีต่อปวงบ่าว พระองค์ไม่ทรงประสงค์ให้ผู้ใดต้องพบกับความหายนะ
3. ความบริสุทธิ์ของอัลลอฮ์จากคุณลักษณะที่ไม่เหมาะสม พระองค์ทรงเป็นเอกะ ไม่มีผู้ใดเทียบเทียม และไม่มีพระบุตร
4. การที่อัลกุรอานกล่าวถึงความเชื่อที่ผิดของกลุ่มชนต่าง ๆ อย่างชัดเจน แสดงให้เห็นว่าอิสลามให้ความสำคัญกับการชี้แจงความจริงและหักล้างความเชื่อที่ผิดพลาดด้วยหลักฐานอันชัดเจน
5. เตือนให้เราระมัดระวังในการกล่าวถึงอัลลอฮ์โดยปราศจากความรู้ และให้เราศึกษาหลักคำสอนที่ถูกต้องเพื่อจะได้ไม่ตกอยู่ในความเชื่อที่บิดเบือน