Сураи Аль-Кахф — Оят 95

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَا مَكَّنِّي — он чӣ ки Парвардигорам ба ман қудрат ва имконият додааст.
• رَدْمًا — девори мустаҳкам ва бузурге, ки миёни ду чиз монеъ мешавад.

1. Тафсири оят:

Зулқарнайн гуфт: он чӣ Парвардигорам аз подшоҳӣ, қудрат ва имконият ба ман ато кардааст, барои ман аз молу сарвати шумо беҳтар аст. Пас, шумо маро бо нерӯ ва воситаҳое, ки дар ихтиёратон ҳаст, ёрӣ диҳед, то ман миёни шумо ва он қавм девори мустаҳкам ва бузурге бино кунам, ки онҳоро аз шумо ҷудо созад. Ӯ намехост аз молу дороии мардум истифода кунад, балки он чӣ Худованд ба ӯ дода буд, барои ӯ кофӣ буд. Ӯ аз мардум танҳо нерӯи корӣ ва воситаҳои сохтмонро талаб кард, то бо онҳо девори бузурге бисозад, ки монеи вуруди он қавми вайронкор шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон бояд ба он чӣ Худованд ба ӯ додааст, қаноат кунад ва онро аз моли дигарон беҳтар бидонад.
• Ҳамкорӣ ва ёрии мутақобила дар корҳои нек ва бузург зарур аст; инсон танҳо наметавонад ҳама корро анҷом диҳад.
• Роҳбари одил бояд ба манфиати мардум кор кунад, на ба манфиати шахсии худ.
• Худованд ба бандагони солеҳ қудрат ва имконият медиҳад, то корҳои наҷотбахш анҷом диҳанд.
• Ҳифзи ҷомеа аз зарари бадкорон ва фасодгарон кори нек ва сазовори савоб аст.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба ҷои тамаъ ба молу дороии дигарон, ба қудрату неъматҳое, ки Худованд ба мо додааст, такя кунем ва аз онҳо барои хайру некӣ истифода барем.