Surja Merjem — Ajet 37

Kuptimet e fjalëve:

• El-Ahzab: grupet dhe partitë e ndryshme.
• Meşhedi: dëshmia, prania dhe qëndrimi në atë vend.
• Jewmin A'dhim: Dita e Madhe, e cila është Dita e Kiametit.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se pas ardhjes së Isait a.s. dhe pas qartësisë së mesazhit të tij, njerëzit u ndanë në grupe dhe parti të ndryshme në lidhje me çështjen e tij. Disa prej tyre thanë se ai është Zot, disa thanë se ai është bir i Zotit, disa thanë se ai është njëri prej tre zotave – lavdëruar qoftë Allahu nga ajo që ata thonë – ndërsa të tjerë (jehuditë) e mohuan atë dhe e akuzuan atë me akuzat më të rënda, duke thënë se ai ishte magjistar ose bir i Jusufit, marangozi. Kështu, ata u ndanë në dy grupe të mëdha: ata që e tepruan në nderimin e tij derisa e ngritën mbi gradën e tij, dhe ata që e nënçmuan dhe e mohuan atë. Të gjithë ata që mohuan dhe nuk besuan, i pret dënim i madh në Ditën e Kiametit, kur ata do të qëndrojnë para Allahut për llogari dhe do të dëshmojnë tmerret e asaj Dite të Madhe. Prandaj, mjerë për ata që nuk besuan nga dëshmia e asaj Dite të tmerrshme!

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ndarja dhe përçarja në çështjet e fesë është shenjë e humbjes dhe largimit nga e vërteta, sepse e vërteta është një dhe nuk ndahet.
2. Teprimi në nderimin e pejgamberëve dhe të dërguarve, duke i ngritur ata mbi gradën e tyre, është po aq i dëmshëm sa mohimi i tyre – të dyja janë rrugë të humbura.
3. Dita e Kiametit është Ditë e Madhe dhe e tmerrshme, dhe besimi në të është një ndër shtyllat e imanit; kush e mohon atë, e ka humbur shpresën për shpëtim.
4. Islami na mëson ekuilibrin dhe mesataren në besim: të duam pejgamberët dhe t'i respektojmë ata, por pa i adhuruar, sepse adhurimi i takon vetëm Allahut të Vetëm.
5. Frika nga Dita e Madhe i bën besimtarët të përgatiten me vepra të mira dhe t'i përmbahen udhëzimit të Allahut dhe sunetit të Pejgamberit të Tij, duke shmangur çdo lloj përçarjeje dhe risie në fe.