Sure Meryem — Ayet 37

Kelime Anlamları:

• el-Ahzâb: Gruplar, fırkalar, partiler.
• Veyl: Helak, yıkım, azap, şiddetli ceza.
• Meşhed: Şahit olunan yer, görülen büyük olay; kıyamet günündeki o korkunç duruşma ve manzara.

Tefsir:

Bu âyet, Hz. İsa (a.s.) hakkında insanların nasıl ayrılığa düştüğünü ve bu ayrılığın sonucunun ne kadar vahim olduğunu haber vermektedir. Allah Teâlâ, Hz. İsa'nın gerçek durumunu açıkladıktan sonra, insanların onun hakkında ihtilafa düştüklerini bildiriyor. Kimi gruplar onu aşırı yücelterek "O, Allah'tır" veya "Allah'ın oğludur" ya da "Üçün üçüncüsüdür" dediler. Kimileri de onu küçümseyerek "O, bir sihirbazdır" veya "Yusuf'un oğludur" dediler. Yahudiler onu inkâr ettiler, hatta ona iftira attılar; Hristiyanlar ise onu ilahlaştırarak aşırıya gittiler. Her iki taraf da hakikatten saptı.

İşte bu yüzden Allah, o kâfirleri korkunç bir günle tehdit ediyor: "Veyl o kâfirlere, o büyük günün şahitliğinden!" Yani kıyamet gününde o inkârcılar, Hz. İsa hakkında söyledikleri o bâtıl sözlerin hesabını verecekler ve o günün dehşetini görecekler. O gün öyle bir gündür ki, gökler yarılır, yıldızlar dökülür, dağlar yürür, insanlar amelleriyle baş başa kalır. İşte o gün, hakikati inkâr edenler için büyük bir hüsran ve azap günüdür.

Davet ve İbret:

Ey insanlar! Hz. İsa (a.s.) Allah'ın değerli bir peygamberiydi; ne bir ilahtı ne de Allah'ın oğlu. O, Allah'ın emriyle dünyaya gelen, insanlara tevhid dinini tebliğ eden bir elçiydi. Onun hakkında aşırıya kaçmak da, onu küçümsemek de sapıklıktır. Allah, bizi bu tür sapıklıklardan korusun. Bizler, Kur'an'ın bildirdiği gibi, bütün peygamberlere iman eder, hiçbirini diğerinden ayırmayız. Hz. İsa da bizim peygamberimizdir, onu severiz ve saygı duyarız; ama onu Allah'ın kulu ve elçisi olarak biliriz. Bu dengeli iman, bizi kıyamet gününün korkusundan emin kılacak olan yegâne yoldur. O büyük güne hazırlananlardan ve hakikati kabul edenlerden olmamız duasıyla...