Марьям сүрәсе — Аять 47

Кыйммәтле сүзләрнең мәгънәләре:

• «Сәләмүн галәйкә» — сиңа иминлек, синнән зарар килмәс.
• «Сәәстәгфиру ләкә» — тиздән синең өчен гафу сорармын.
• «Хәфий» — бик мәрхәмәтле, юмарт, игелекле, ләтыйф.

Аятьнең аңлатмасы:

Ибраһим галәйһиссәләм әтисенә әйтте: «Синнән миңа зарар тимәс, мин сине берничек тә рәнҗетмәм, сиңа иминлек телим. Мин тиздән Раббымнан синең өчен гафу сорармын, Аллаһтан сиңа һидәят һәм тәүбә насыйп итүен теләрмен. Чөнки Раббым миңа бик мәрхәмәтле һәм юмарт, Ул минем догамны ишетә һәм кабул итә. Ул миңа һәрвакыт игелек күрсәтте, миңа пәйгамбәрлек бирде һәм мине дус итте». Ибраһим әтисенә карата бу сүзләрне йомшаклык һәм ихтирам белән әйтте, аның белән мөнәсәбәтләрне өзмичә, ә аның өчен дога кылырга вәгъдә бирде.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Әти-әнигә, хәтта алар имансыз булсалар да, ихтирам һәм йомшаклык күрсәтү — пәйгамбәрләрнең матур сыйфаты. Ибраһим галәйһиссәләм әтисенең явыз сүзләренә дә яхшылык белән җавап бирде.
2. Ислам динендә туганнар арасындагы мөнәсәбәтләрдә әдәп һәм намуслылык мөһим урын алып тора. Кеше хакыннан баш тартмыйча, аның өчен дога кылырга өйрәтә.
3. Дога кылу — мөэминнең коралы. Ибраһим әтисенең имансызлыгына карамастан, аның өчен Аллаһтан гафу сорарга вәгъдә бирде. Бу — кешеләрнең йөрәкләрен йомшарту һәм аларны туры юлга өндәүнең матур үрнәге.
4. Аллаһы Тәгаләнең үз колларына карата мәрхәмәте һәм юмартлыгы бик зур. Ул дога кылучыларның догаларын кабул итә, аеруча аларга ихлас һәм тугры булсалар.
5. Исламда өмет өзмичә, кешеләрнең төзәлүенә ышанып, алар өчен дога кылу — мәрхәмәтлелек һәм киң күңеллелек билгесе. Бу сыйфатлар мөселманнарны бизәп торырга тиеш.