بقرہ سۈرىسى — ئايەت 127

1) كەلىمە ئىزاھاتى:

• الْقَوَاعِدَ: ئاساسلار، تامنىڭ ئاساسى بولغان تۆۋەن قىسمى.
• الْبَيْتِ: بۇ يەردە كەئبە ئۆيى كۆزدە تۇتۇلغان.
• تَقَبَّلْ: قوبۇل قىلغىن، ئىبادەت ۋە ئەمەلنى رازى بولۇپ قوبۇل قىلغىن.
• السَّمِيعُ: ھەممە ئاۋازنى ئاڭلاپ تۇرغۇچى.
• الْعَلِيمُ: ھەممە ئىشنى بىلىپ تۇرغۇچى.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئى پەيغەمبەر، ئەسلەپ ئېيتىپ بەرگىن: ئىبراھىم ئەلەيھىسسالام بىلەن ئوغلى ئىسمائىل ئەلەيھىسسالام كەئبە ئۆيىنىڭ ئاساسلىرىنى كۆتۈرۈپ، ئۇنى قايتا قۇرۇۋاتقان چاغدا، ئۇلار ئىخلاس بىلەن، تەۋەززۇ ئىچىدە ئاللاھقا يالۋۇرۇپ: «ئى رەببىمىز! بىزنىڭ بۇ قىلغان ئەمەلىمىزنى، يەنى بۇ ئۆينى قۇرۇش ئىشىمىزنى ۋە باشقا ياخشى ئەمەللىرىمىزنى قوبۇل قىلغىن. شەكسىزكى سەن بىزنىڭ دۇئايىمىزنى ئاڭلاپ تۇرغۇچىسەن، بىزنىڭ نىيىتىمىز ۋە ئەمەللىرىمىزنى بىلىپ تۇرغۇچىسەن» دېيىشتى.

ئۇلار پەقەت بىر ئۆي قۇرۇش بىلەنلا قالماي، بەلكى بۇ ئەمەلنىڭ ئاللاھ تەرىپىدىن قوبۇل بولۇشىنى ئۈمىد قىلىپ، ئۆزلىرىنىڭ ئاجىزلىقىنى ۋە ئاللاھنىڭ ئاڭلاپ-بىلىپ تۇرۇش سۈپىتىنى ئېتىراپ قىلدى. بۇ ئۇلارنىڭ ئىخلاسى ۋە تەۋەززۇئىنىڭ ئۈلگىسىدۇر.

3) ئايەتتىن ئېلىنىدىغان پايدىلار:

• ئاللاھ يولىدا قىلىنغان ھەر قانداق ياخشى ئەمەلنى قىلغاندا، ئۇنىڭ قوبۇل بولۇشىنى ئاللاھتىن سوراش كېرەك. چۈنكى ئەمەلنىڭ قىممىتى ئۇنىڭ قوبۇل بولۇشىغا باغلىق.
• ئاتا-بالا بىرلىكتە ياخشى ئىشقا قاتنىشىش، بىر-بىرىگە ياردەملىشىش ۋە بىرلىكتە دۇئا قىلىش ئىسلامدا مەدھىيىلەنگەن ئەمەلدۇر.
• ئاللاھ «سەمىئ» ۋە «ئەلىم» سۈپەتلىرىگە ئىگە، يەنى بەندىلەرنىڭ دۇئاسىنى ئاڭلايدۇ ۋە نىيەتلىرىنى بىلىدۇ. شۇڭا ھەر قانداق دۇئا ۋە ئەمەلنى ئىخلاس بىلەن قىلىش لازىم.
• ئىبراھىم ۋە ئىسمائىل ئەلەيھىسسالاملارنىڭ كەئبەنى قۇرۇش پەرمانىنى ئادا قىلىش بىلەن بىرگە، ئۇنىڭ قوبۇل بولۇشى ئۈچۈن دۇئا قىلغانلىقى، مۇسۇلمانلارنى ھەر قانداق ياخشى ئەمەلدە ئاللاھقا يۈزلىنىشكە ۋە ئۇنىڭ رازىلىقىنى ئىزدەشكە تەرغىب قىلىدۇ.
• بۇ ئايەت ئىسلامنىڭ ئاساسى بولغان تەۋھىد ئەقىدىسىنى ۋە ئىبادەتنىڭ ئىخلاس بىلەن قىلىنىشى كېرەكلىكىنى ئوتتۇرىغا قويىدۇ.