Bəqərə surəsi — Ayə 127

Kəlmələrin mənaları:

• Yərvəul-qəvaid – təməlləri, bünövrələri qaldırırdı, ucaldırdı.
• Əl-Beyt – Kəbə evi.
• Təqəbbəl – qəbul et, rəhmət və lütfünlə qəbul et.
• Əs-Səmi – eşidən, bütün sözləri və duaları eşidən.
• Əl-Əlim – hər şeyi bilən, gizli və aşkar bütün halları, niyyətləri bilən.

Təfsir:

Ey Peyğəmbər! Yada sal o anı ki, İbrahim və oğlu İsmail (Allahın onlara salamı olsun) müqəddəs Kəbə evinin təməlini ucaldırdılar. Onlar bu müqəddəs işi görərkən ürəkləri Allaha bağlı, gözləri yaşla dolu idi. Əlləri daşlarla, dilləri isə dua ilə məşğul idi. Onlar Allaha təvazökarlıqla və boyun əyərək deyirdilər: "Ey Rəbbimiz! Bu xeyirli əməlimizi, bu müqəddəs evin tikintisini və bütün ibadətlərimizi bizdən qəbul et! Şübhəsiz ki, Sən hər şeyi eşidənsən, hər şeyi bilənsən. Sən bizim dualarımızı eşidir, niyyətlərimizi və əməllərimizi bilirsən."

Bu ayə bizə öyrədir ki, hətta Allahın ən sevimli peyğəmbərləri belə, ən böyük ibadətləri yerinə yetirərkən belə, öz əməllərinin qəbul olunması üçün Allaha dua edirdilər. Bu, bizə göstərir ki, heç kim öz əməlinə güvənib təkəbbürlük etməməli, həmişə Allahdan qəbul olunmasını diləməlidir. Ey mömin qardaşlar! Görün İbrahim və İsmail kimi böyük peyğəmbərlər belə, Allahdan əməllərinin qəbulunu istəyirdilər. Biz də hər bir ibadətimizdə, hər bir xeyirli işimizdə Allaha üz tutmalı, Ondan qəbul olunmasını diləməliyik. Çünki Allah eşidəndir, biləndir – O, bizim səmimi qəlbdən etdiyimiz hər duanı eşidir, hər xeyirli niyyətimizi bilir və layiq olduğumuz mükafatı verir. Bu müqəddəs ayə bizə həm də öyrədir ki, əməllərimizdə ixlas və səmimiyyət əsas şərtdir – Allah yalnız ixlasla, Onun rizası üçün edilən əməlləri qəbul edir.