Surja El-Bekare — Ajet 170

Kuptimet e fjalëve:

• Alfejna (أَلْفَيْنَا): gjetëm, hasëm.
• La ja’kilune (لَا يَعْقِلُونَ): nuk kuptojnë, nuk arsyetojnë.
• La jahtedune (لَا يَهْتَدُونَ): nuk janë të udhëzuar në rrugën e drejtë.

Tefsiri i Ajetit:

Kur besimtarët, me qëllim të këshillës dhe udhëzimit, u thonë jobesimtarëve: "Pasoni atë që Allahu e ka shpallur në Kur’an, prej udhëzimit dhe dritës, dhe lëshojeni atë që e keni trilluar vetë," ata përgjigjen me kokëfortësi dhe arrogancë: "Jo, ne nuk e pranojmë atë që ju thoni, por ne ndjekim atë që i kemi gjetur etërit tanë duke e praktikuar, prej besimeve dhe traditave të tyre." Ata e bëjnë këtë pa u ndalur fare të mendojnë nëse etërit e tyre kanë qenë në të vërtetë apo në gabim.

Allahu i Lartësuar e qorton këtë qëndrim të tyre, duke thënë: "A do t’i pasojnë ata etërit e tyre edhe pse ata etër nuk kuptonin asgjë nga feja dhe e vërteta, dhe nuk ishin të udhëzuar në rrugën e drejtë?" Pra, si mund të jetë i arsyeshëm ndjekja e verbër e dikujt që nuk ka as dituri dhe as udhëzim? Ata i ngjajnë atij që ndjek një të verbër në një rrugë të errët, pa pyetur se ku po shkon.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dënimi i imitimit të verbër: Ajeti tregon se ndjekja e verbër e traditave të të parëve, pa i shqyrtuar ato me dritën e fesë dhe arsyes, është një sjellje e dënuar nga Allahu, sepse e largon njeriun nga e vërteta.
2. Liria e mendimit në Islam: Islami e fton njeriun të mendojë dhe të arsyetojë, dhe nuk e pranon që ai të dorëzohet verbërisht para traditave, sado të vjetra qofshin ato.
3. Vlera e diturisë dhe udhëzimit: Ajeti tregon se vlera e vërtetë e një njeriu nuk është te lidhja me të kaluarën, por te dituria dhe udhëzimi i tij drejt së vërtetës, edhe nëse kjo do të thotë të kundërshtojë shumicën.
4. Mëshira e Allahut ndaj njerëzimit: Duke i ftuar njerëzit të ndjekin atë që ka zbritur Allahu, Ai u tregon atyre rrugën që i shpëton nga errësira dhe humbja, gjë që tregon mëshirën e Tij të pakufishme ndaj krijesave të Tij.