Surja El-Bekare — Ajet 171

Kuptimet e fjalëve:

• "Jen'iku" (يَنْعِقُ): zëri i bariut që i thërret bagëtisë.
• "Du'a" (دُعَاءً): thirrje për t'u afruar.
• "Nida" (نِدَاءً): thirrje me zë të lartë.
• "Summun" (صُمٌّ): të shurdhër.
• "Bukmun" (بُكْمٌ): memecë.
• "Umyun" (عُمْيٌ): të verbër.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e bën shembull gjendjen e jobesimtarëve me atë të bariut që i thërret bagëtisë së tij, por ajo nuk kupton asgjë nga fjalët e tij, vetëm dëgjon zërin dhe thirrjen pa përfituar asgjë. Kështu janë jobesimtarët kur Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të) i fton në udhëzim dhe besim – ata dëgjojnë zërin, por zemrat e tyre janë të mbyllura dhe nuk kuptojnë thelbin e thirrjes. Ata janë të shurdhër ndaj së vërtetës, sepse nuk duan ta dëgjojnë atë me vëmendje që përfitojnë; memecë, sepse nuk e shqiptojnë të vërtetën me gjuhët e tyre; dhe të verbër, sepse nuk i shohin shenjat e qarta të Allahut në univers. Për këtë arsye, ata nuk arsyetojnë dhe nuk i përdorin mendjet e tyre për të dalluar të mirën nga e keqja, prandaj nuk përfitojnë nga udhëzimi.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet tregon mëshirën e Allahut ndaj robërve të Tij, sepse Ai ua sqaron rrugën e udhëzimit me shembuj të qartë, që t'i kuptojnë njerëzit dhe t'i largohen humbjes.
2. Ajeti na mëson vlerën e mendjes dhe arsyetimit në Islam – njeriu që nuk e përdor mendjen për të kuptuar të vërtetën, ngjashëm bëhet me kafshët që nuk kuptojnë.
3. Na bën të kuptojmë se dëgjimi fizik nuk mjafton, por duhet dëgjim me zemër dhe vullnet për të pranuar të vërtetën, sepse kush e mbyll veshët ndaj Kuranit, humb dobinë më të madhe.
4. Ajeti na nxit të jemi falënderues ndaj Allahut që na dhuroi mendje të shëndoshë dhe zemër të hapur për ta pranuar besimin, dhe na bën të kërkojmë mbrojtje nga verbëria shpirtërore që i largon njerëzit nga rruga e drejtë.