Сураи Аль-Бакара — Оят 226

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• يُؤْلُونَ: савганд мехӯранд (аз феъли «إيلاء» — савганд хӯрдан бар тарки ҳамхобӣ бо зан).
• تَرَبُّصُ: интизорӣ, мунтазир шудан.
• فَاءُوا: баргаштанд (яъне аз савганди худ баргаштанд ва ба ҳамхобӣ бо занони худ оғоз карданд).

1. Тафсири оят:

Барои он мардоне, ки савганд мехӯранд, ки бо занони худ ҳамхобӣ накунанд, интизорие то чор моҳ муқаррар шудааст. Ин амал дар шариат «ило» ном дорад ва аз лаҳзаи савганд хӯрдан ҳисоб карда мешавад. Пас агар дар ин муддат — яъне то чор моҳ ё камтар аз он — аз савганди худ баргарданд ва бо занони худ муносибати заношӯйӣ намоянд, пас бегумон Аллоҳ омӯрзанда ва меҳрубон аст; Ӯ онҳоро ба хотири баргаштан аз савганд меомӯрзад ва ба онҳо раҳм мекунад, зеро роҳи каффоратро ҳамчун махраҷ аз ин савганд қонунгузорӣ кардааст. Аммо агар чор моҳ гузашт ва онҳо ҳанӯз бар савганди худ истода бошанд, он гоҳ ҳукми дигар — яке аз ду роҳ: ё бо некӯӣ нигоҳ доштан ё бо некӯӣ талоқ додан — ҷорӣ мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом дини адолат ва раҳмат аст: ҳатто дар масъалаи хонаводагӣ муддати муайян муқаррар мекунад, то мард ва зан ба ҳушёрӣ ва андеша қарор гиранд ва ҳуқуқи ҳарду риоя шавад.
• Аллоҳ таоло бандагони худро дӯст медорад ва барои онҳо роҳи баромад аз савгандҳои нодуруст ва хатоҳоро кушода мегузорад; ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.
• Дар ислом ҳеҷ гоҳ роҳи баста вуҷуд надорад; ҳамеша имкони тавба, ислоҳ ва баргаштан ба роҳи дуруст фароҳам аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар муносибатҳои хонаводагӣ бо сабр, ҳикмат ва адолат рафтор кунем ва аз қарорҳои шитобкорона ва зараровар парҳез намоем.
• Қуръони Карим китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо ибодат, балки ҳамаи ҷанбаҳои ҳаёти инсонро танзим мекунад ва ба сӯи некӯӣ ва осоиш роҳнамоӣ менамояд.