Surat Al-Baqarah — Ayat 8

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَمِنَ النَّاسِ (wa minan-nās): lan saka antarane manungsa.
• مَن يَقُولُ (man yaqūlu): ana wong kang ngucap.
• آمَنَّا (āmannā): kita wis padha iman/percaya.
• بِاللَّهِ (billāh): marang Allah.
• وَبِالْيَوْمِ الْآخِرِ (wa bil-yaumil-ākhir): lan marang dina akhirat (dina kiyamat).
• وَمَا هُم بِمُؤْمِنِينَ (wa mā hum bimu'minīn): lan sejatine dheweke iku dudu wong-wong kang iman.

1. Tafsir ayat:

Ing antarane manungsa ana golongan kang ngucap nganggo cangkeme: "Aku wis iman marang Allah lan marang dina kiyamat." Nanging pangucap iku mung ana ing lisan wae, ora nganti mlebu ing ati. Dheweke iku wong-wong munafik, yaiku wong kang katon kaya wong iman ing ngarepe wong akeh, nanging ing batine sejatine ora iman. Dheweke ngucap mangkono amarga wedi marang keslametane awak lan bandhane, dudu amarga atine tenanan percaya. Mula Allah nyethakake yen sejatine dheweke iku dudu wong-wong kang iman, sanajan cangkeme ngaku iman.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Iman iku panggonane ing ati, dudu mung ing lisan. Mula aja mung ngaku-ngaku iman yen atine ora tenanan.
• Allah iku Maha Ngerti isi atine manungsa, mula ora ana gunane ngapusi ing ngarepe Allah.
• Wong munafik iku cilaka, amarga ing donya bisa uga slamet, nanging ing akhirat bakal ketara kabeh goroh-e.
• Ayat iki ngelingake kita supaya tansah njaga kemurnian iman lan ati, supaya ora kalebu golongan kang ngaku iman nanging sejatine ora.
• Iman kang tenanan bakal katon ing laku, ora mung ing pangucap. Mula ayo padha mbuktekake iman kita kanthi amal kang becik.