سورت طه — آیت 56

د کلمو معناګانې:

• أَرَيْنَاهُ: مونږ هغه ته وښودل (فرعون ته)
• آيَاتِنَا: زمونږ نښې او معجزې
• كُلَّهَا: ټولې، یعنې ټولې نښې
• فَكَذَّبَ: نو درواغ یې وبللې
• وَأَبَىٰ: او انکار یې وکړ، له قبلولو یې ډډه وکړه

تفسیر:

الله تعالیٰ فرعون ته خپلې ټولې نښې او معجزې وښودلې، چې د هغه د قدرت، الوهیت او د حضرت موسیٰ علیه السلام د رسالت د صدق دلیلونه وې. دا نښې نهه وې، لکه: امسا (لرګی چې مار شو)، ید بیضا (روښانه لاس)، قحطي (کمزوري)، طوفان، ملخان، سپږې، ژرندې (کورنۍ)، وینه او د بحر څانګه کېدل. فرعون دا ټولې معجزې په خپلو سترګو وليدلې، خو سره له دې یې درواغ وبللې او د حق له قبلولو یې انکار وکړ. هغه د تکبر او سرکشۍ له امله د ایمان راوړلو څخه ډډه وکړه، که څه هم د دې نښو په رښتینولتیا یې په زړه کې یقین درلود، خو د خپل مقام او سلطنت د له لاسه ورکولو له وېرې یې د حق منل رد کړل.

فايدې:

1. دا چې الله تعالیٰ خپلو بندګانو ته د هدایت لپاره ټولې لارې ښیي او دلیلونه وړاندې کوي، خو هدایت د انسان په خپله خوښه او لیوالتیا پورې تړلی دی.
2. د حق د قبلولو لپاره باید تواضع او عاجزي وي؛ تکبر او غرور انسان له ایمان او هدایت څخه بې برخې کوي.
3. کله چې انسان د حق په وړاندې سرکشي وکړي او په قصدي توګه یې رد کړي، نو دا د هلاکت او عذاب سبب ګرځي، لکه څنګه چې فرعون ته یې عذاب راغی.
4. نښې او معجزې یوازې د هغو خلکو لپاره ګټه لري چې په زړه کې د حق د قبلولو لیوالتیا ولري؛ که زړه سخت او له تکبر ډک وي، نو هېڅ نښه به یې هدایت نه کړي.