Sure Tâhâ — Ayet 56

Kelime Anlamları:

• Âyâtinâ: Delillerimiz, mucizelerimiz, hükümranlığımızı ve kudretimizi gösteren işaretlerimiz.
• Kezzebe: Yalanladı, yalan saydı, kabul etmedi.
• Ebâ: Direnip yüz çevirdi, kabul etmeye yanaşmadı, büyüklük taslayarak imandan kaçındı.

Tefsir:

Allah Teâlâ, bu âyet-i kerîmede, Firavun’a kudretinin ve birliğinin delillerini, peygamberlik iddiasında bulunan Hz. Musa’nın (a.s.) doğruluğunu ispat eden bütün mucizelerini gösterdiğini haber vermektedir. Bunlar; asâ, yed-i beyzâ (elinin parlaması), kıtlık, tufan, çekirge, haşerât, kurbağa, kan ve denizin yarılması gibi dokuz büyük mucizedir. Firavun bu mucizelerin tamamını gözleriyle gördü, hepsi apaçık gerçekleşti. Fakat o, bunlara rağmen inadından vazgeçmedi, kalbi katılaştı, bu apaçık delilleri yalanladı ve iman etmeyi reddetti. O, büyüklük taslayarak ve kibirlenerek hakkı kabul etmekten yüz çevirdi.

Burada dikkat çeken husus, Firavun’un bu inkârının bilgisizlikten kaynaklanmadığıdır. O, hakikati gördü, bildi, fakat nefsine ve makamına olan düşkünlüğü, kibri ve inatçılığı onu yalanlamaya sürükledi. Bu, insanın en büyük düşmanı olan nefsinin hevâsına uymasının ne kadar tehlikeli bir sonuç olduğunu gösterir.

Bu kıssada bizim için büyük bir ibret ve uyarı vardır. Allah’ın delilleri her yerde, her an karşımızdadır. Göklerin ve yerin yaratılışı, gece ile gündüzün değişmesi, insanın kendi yaratılışındaki harikalar, hepsi O’nun varlığının ve kudretinin âyetleridir. Ne mutlu o kimseye ki bu delilleri görür, aklını kullanır, kalbini temiz tutar ve Rabbine teslim olur. Sakın ha, Firavun gibi kibirlenip hakkı gördüğü halde ondan yüz çevirenlerden olmayalım. Zira Allah’ın âyetlerini yalanlamak, insanı dünyada hüsrana, ahirette ise ebedî azaba sürükler. Rabbimiz bizleri, hakikati görüp kabul eden, iman eden ve salih amel işleyen kullarından eylesin.