Surja Ta Ha — Ajet 56

Kuptimet e fjalëve:

• Arrijnāh(u): Ne i treguam atij (Faraonit).
• Ājātinā: Shenjat dhe provat Tona (mrekullitë).
• Kullahā: Të gjitha ato (shtatë, nëntë ose të gjitha provat).
• Fekedhdheb: Ai i mohoi ato (i përgënjeshtroi).
• Ve ebā: Dhe refuzoi (nuk pranoi ta pranonte të vërtetën dhe besimin).

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se Ai ia tregoi Faraonit të gjitha shenjat dhe provat e Tij të qarta, të cilat dëshmonin për madhështinë, fuqinë dhe njëshmërinë e Tij, si dhe për vërtetësinë e profetësisë së Musait (paqja qoftë mbi të). Këto ishin mrekullitë e njohura: shkopi që u bë gjarpër, dora që shkëlqente, thatësira, mungesa e të lashtave, përmbytja, karkalecat, morrat, bretkosat dhe gjaku. Faraoni i pa të gjitha këto me sytë e tij, por megjithatë i mohoi ato dhe refuzoi me kokëfortësi ta pranonte të vërtetën dhe t'i përgjigjej thirrjes së Musait për në besim. Ai nuk u bind dhe nuk pranoi t'i nënshtrohej Allahut, duke u treguar arrogant dhe mohues.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Allahu i jep çdo njeriu prova të mjaftueshme për ekzistencën dhe fuqinë e Tij, por zemra e njeriut është ajo që vendos nëse do t'i pranojë ato apo jo.
2. Kokëfortësia dhe arroganca janë pengesa kryesore që e largojnë njeriun nga e vërteta, edhe kur ajo i bëhet e qartë.
3. Ky ajet na mëson se të gjitha mrekullitë dhe provat nuk sjellin dobi nëse njeriu nuk ka vullnet të mirë për t'i pranuar ato, prandaj duhet ta pastrojmë zemrën nga kryelartësia për ta pranuar besimin.
4. Historia e Faraonit është një mësim për çdo njeri që i kundërvihet së vërtetës, se fundi i tij është shkatërrimi, ndërsa fundi i besimtarëve është fitorja dhe shpëtimi.