Sura Ta Ha — Werset 85

Znaczenie słów:

• Fatanā (فتنا) – poddaliśmy próbie, doświadczyliśmy, wystawiliśmy na ciężką próbę.
• Min ba'dika (من بعدك) – po twoim odejściu, po tym jak ich opuściłeś.
• As-Samiriyy (السامري) – Samarytanin, człowiek z grupy Samarytan, który wśród synów Izraela udawał wiarę, a w rzeczywistości był obłudnikiem.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Bóg Wszechmogący zwrócił się do proroka Mojżesza (Musy), pokój z nim, słowami: „Zaprawdę, poddaliśmy twój lud ciężkiej próbie po twoim odejściu od nich, gdy udałeś się na spotkanie z nami. Nie wytrwali oni w wierze i ulegli pokusie, oddając cześć cielcowi, którego uczynili sobie bożkiem. To Samarytanin – człowiek obłudny, który udawał wiarę, a w sercu skrywał niewiarę – był przyczyną ich zguby. To on ukształtował cielca z ozdób, które zebrali, i wezwał ich do jego czci, przez co sprowadził ich z drogi prostej i pogrążył w bałwochwalstwie.”

Bóg przypieczętował tę wypowiedź, ukazując, że to Samarytanin – a nie Bóg – był sprawcą ich błędu, choć wszystko dzieje się za wolą i dopuszczeniem Boga. Werset ten jest zapowiedzią tego, co Mojżesz zastanie po powrocie do swojego ludu, i stanowi pocieszenie dla niego, że to nie on zawinił w ich odejściu od prawdy.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Ostrzeżenie przed obłudnikami – werset uczy nas, że w każdej społeczności mogą znajdować się ludzie, którzy na zewnątrz okazują wiarę, a w rzeczywistości sieją zgorszenie i sprowadzają innych z drogi Bożej. Należy być czujnym i nie ufać ślepo każdemu, kto deklaruje religijność.
2. Siła próby i pokusy – lud Mojżesza, mimo że widział cuda Boże, uległ pokusie bałwochwalstwa, gdy tylko ich prorok na chwilę ich opuścił. To uczy nas, że wiara wymaga stałej pielęgnacji i czujności, a oddalenie się od źródeł duchowego przewodnictwa może prowadzić do błędu.
3. Odpowiedzialność za drugich – Samarytanin został obarczony winą za sprowadzenie ludu na manowce. To przypomnienie, że każdy człowiek ponosi odpowiedzialność za swój wpływ na innych – czy to pozytywny, czy negatywny – i że Bóg rozliczy nas z tego, jak oddziałujemy na otoczenie.
4. Miłosierdzie Boga względem proroków – Bóg uprzedza Mojżesza o sytuacji jego ludu, zanim ten wróci, przygotowując go na trudne spotkanie. To dowód troski Boga o swoich wysłanników i o to, by nie byli zaskakiwani trudnymi wydarzeniami.
5. Nauka o pokorze i skrusze – werset ten otwiera drogę do refleksji nad tym, jak łatwo człowiek może zbłądzić, gdy oddala się od Boga, oraz jak ważne jest szybkie powracanie do Niego z pokorą i prośbą o przebaczenie, tak jak uczynili to synowie Izraela po powrocie Mojżesza.