Surat Taha — Ayat 92

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• قَالَ : ngendikane (Nabi Musa).
• يَا هَارُونُ : dhuh Harun (sedulure Nabi Musa).
• مَا مَنَعَكَ : apa sing ngalang-alangi kowe / apa sing marakake kowe ora.
• إِذْ رَأَيْتَهُمْ : nalika kowe weruh wong-wong mau.
• ضَلُّوا : padha kesasar / nyimpang saka dalan bener.

1. Tafsir Ayat:

Nabi Musa ngendika marang sedulure, yaiku Nabi Harun: "Dhuh Harun, apa ta sing ngalang-alangi kowe nalika kowe weruh wong Bani Israil padha kesasar saka dalan kang bener? Padha nyembah pedhet emas (sapi emas) minangka sesembahan saliyane Allah. Yagene kowe ora langsung nututi aku, ora ngendhegake lan ora ngelingake wong-wong mau supaya bali marang kebeneran? Apa kowe ora nglakoni apa kang dadi dhawuhku marang kowe, yaiku supaya kowe dadi wakilku lan njaga kahanan supaya tetep apik sakwise aku lunga?"

Ing kene katon yen Nabi Musa kepengin ngerti sebabe Nabi Harun ora langsung tumindak nyegah kaum mau saka kesasar. Iki dudu ateges Nabi Harun ora nglakoni apa-apa, nanging Nabi Musa kepengin menehi pitutur lan nguatake tanggung jawab marang sedulure.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ngelengake babagan pentingé tanggung jawab marang sesama, utamane nalika ana wong kang kesasar saka dalan bener.
• Nuduhake yen wong kang duwe kuwasa utawa dadi pimpinan kudu tumindak nalika weruh ana kamaksiatan utawa kesasar.
• Ngajari supaya ora meneng wae nalika weruh kebatilan, nanging kudu ngelingake kanthi cara kang apik.
• Nuwanake marang Gusti Allah supaya tansah diparingi kekuwatan lan kawicaksanan kanggo nglakoni amar makruf nahi mungkar.
• Nambah katresnan marang Islam, amarga Islam mulangake babagan tanggung jawab, persaudaraan, lan kepedulian marang keslametane wong liya.