Сураи Та Ха — Оят 92

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «مَا مَنَعَكَ»: чӣ чиз туро боздошт?

— «إِذْ رَأَيْتَهُمْ»: он гоҳ ки дидӣ онҳоро.

— «ضَلُّوا»: гумроҳ шуданд, аз роҳи рост берун рафтанд.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба бародараш Ҳорун (алайҳис-салом) рӯ оварда, савол дод: «Эй Ҳорун! Чӣ чиз туро боздошт, вақте ки дидӣ қавм бо парастиши гӯсола аз роҳи ҳақ гумроҳ шуданд?» Яъне Мӯсо мепурсад, ки чаро Ҳорун ҳангоми дидани гумроҳии қавм ба ӯ хабар надод ва ба ӯ напайваст, то ки онҳоро аз ин амали нодуруст боздорад. Ин савол барои он буд, ки Мӯсо мехост бидонад, чаро Ҳорун дар муқобили ин гумроҳӣ чорае наандешид ва ба вай напайваст, то ки ӯро дар ислоҳи кор ёрӣ диҳад. Дар ин оят ишора ба он аст, ки Ҳорун вазифадор буд ҳангоми дидани инҳироф фавран ба Мӯсо хабар диҳад ё худ қавмро аз парастиши гӯсола боздорад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар ҷомеаи исломӣ масъулияти амари маъруф ва наҳйи мункар бар дӯши ҳама аст, хусусан бар олимону роҳбарон.

— Ҳангоми дидани гумроҳӣ ва фасод бояд фавран чора андешид ва бо роҳбарони ҳақиқӣ ҳамкорӣ кард.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳамдигар дар роҳи ҳақ ёрӣ расонем ва дар муқобили бадӣ бефарқ набошем.

— Қуръон ҳикояти паёмбаронро барои ибрат овардааст, то мо аз онҳо сабоқ гирем ва дар роҳи рост устувор бошем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки муҳаббат ва ҳамкории байни бародарон дар дин бояд бо роҳи рост ва ислоҳи ҷомеа ҳамроҳ бошад.