Surja Ta Ha — Ajet 92

Kuptimet e fjalëve:

• mâ mena'aka: çfarë të pengoi ty, çfarë të ndaloi.
• idh ra'aytahum dallû: kur i pe ata se kanë humbur rrugën e drejtë.

Tefsiri i ajetit:

Musai paqja qoftë mbi të, pasi u kthye nga takimi me Zotin e tij dhe pa popullin e tij duke adhuruar viçin, iu drejtua vëllait të tij Harunit me qortim e habi, duke i thënë: "O Harun, çfarë të pengoi ty që kur i pe ata duke u larguar nga feja e drejtë dhe duke adhuruar viçin në vend të Allahut, të mos më ndiqje mua dhe të mos largoheshe prej tyre? Pse nuk i le ata dhe nuk erdhe të më takosh mua, siç të kisha urdhëruar? A e kundërshtove urdhrin tim që të të lashë si zëvendës timin mbi popullin tim, që t'i drejtosh dhe t'i ruash nga devijimi?"

Ky qortim tregon ashpërsinë e situatës dhe rëndësinë e ruajtjes së fesë, sepse Musai e kishte lënë Harunin si përfaqësues të tij për të udhëhequr popullin, por kur pa se ata kishin rënë në idhujtari, ai u habit se si Haruni nuk veproi me ashpërsi më të madhe dhe nuk u largua prej tyre për t'i raportuar atij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Rëndësia e ruajtjes së fesë dhe moslejimi i devijimit: Ajeti tregon se ruajtja e besimit është detyra më e madhe, dhe se çdo lëshim në këtë drejtim është i papranueshëm.
2. Detyra e udhëheqësit për t'u kujdesur për pasuesit: Udhëheqësi duhet të jetë i vëmendshëm ndaj gjendjes së atyre që i ka nën përgjegjësi dhe të mos i lërë ata të humbin pa ndërhyrë.
3. Këshilla dhe qortimi me dashuri: Musai nuk e qortoi Harunin nga urrejtja, por nga dashuria për fenë dhe për popullin e tij, duke na mësuar se këshilla e sinqertë ndonjëherë kërkon ashpërsi në fjalë.
4. Përgjegjësia e zëvendësit: Ajeti tregon se ai që emërohet për një detyrë duhet të jetë i përpiktë në kryerjen e saj dhe të mos neglizhojë asnjë aspekt të saj, sidomos kur bëhet fjalë për fenë.
5. Liria për t'u larguar nga vendi i devijimit: Kur një person sheh se nuk mund ta ndryshojë të keqen në një vend, ai duhet të largohet prej tij dhe të mos qëndrojë mes njerëzve që bëjnë gabime pa mundur t'i ndreqë ato.