Surja Ta Ha — Ajet 91

Kuptimet e fjalëve:

• لَن نَّبْرَحَ: nuk do të ndalemi, nuk do të pushojmë.
• عَاكِفِينَ: të përkushtuar, të qëndrueshëm në adhurim (duke u ndalur në një vend me përkushtim të vazhdueshëm).
• يَرْجِعَ إِلَيْنَا مُوسَى: të kthehet tek ne Musai (alejhi selam).

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (alejhi selam) u nis për takimin me Zotin e tij dhe la pas popullin e tij nën kujdesin e vëllait të tij Harunit (alejhi selam), ata u mashtruan nga Samiriju, i cili ua bëri një viç prej ari që lëshonte zë si mëllimë. Një pjesë e tyre filloi ta adhuronte atë viç. Kur Haruni (alejhi selam) i qortoi dhe u tha atyre që të ndalonin nga kjo vepër e shëmtuar, ata iu përgjigjën me kokëfortësi dhe thanë: "Ne nuk do të ndalemi së adhuruari këtë viç dhe nuk do të largohemi nga ky adhurim i rremë, derisa të kthehet tek ne Musai (alejhi selam) dhe të na tregojë se çfarë duhet të bëjmë." Ata e justifikuan veten duke pritur kthimin e Musait, por në realitet ishin zhytur në adhurimin e idhullit dhe e kishin lënë pas dore urdhrin e Zotit. Haruni (alejhi selam), duke parë kokëfortësinë e tyre, u largua prej tyre së bashku me ata që besuan sinqerisht, për të mos u përzier me ta në këtë mëkat të madh.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Rreziku i verbërisë shpirtërore: Njeriu që i nënshtrohet pasioneve dhe mashtrimeve, edhe kur i vjen e vërteta, ai gjen justifikime për të vazhduar në rrugën e gabuar, siç bënë ata që thanë se do të prisnin kthimin e Musait, ndërkohë që e dinin se adhurimi i viçit ishte gabim i madh.
2. Rëndësia e durimit dhe qëndrueshmërisë në të vërtetën: Haruni (alejhi selam) tregoi qëndrueshmëri dhe urtësi kur u përball me popullin e tij, dhe u largua nga ata që vazhduan në rrugën e gabuar, duke ruajtur besimin e tij dhe të atyre që e ndoqën.
3. Paralajmërim nga pasojat e adhurimit të rremë: Adhurimi i dikujt tjetër përveç Allahut është mëkat i madh që e largon njeriun nga rruga e drejtë dhe e bën atë të bjerë në humbje, edhe nëse ai e justifikon veten me pritjen e dikujt tjetër.
4. Mësimi për të mos u mashtruar nga dukjet: Viçi i artë kishte zë, por nuk kishte as fuqi e as dobi. Kjo na mëson që të mos mashtrohemi nga gjërat që duken tërheqëse në pamje, por që në realitet janë të pavlefshme dhe të dëmshme.