Сураи Аль-Анбия — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «كِتَابًا»: Қуръони Карим.

— «ذِكْرُكُمْ»: шарафу эътибори шумо, ёдоварии некуӣ ва он чизе ки ба он ниёз доред дар дину дунёи шумо.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Мо ба сӯи шумо — эй мардуми Қурайш ва ҳамаи мардум — китобе нозил кардем, ки дар он шарафу эътибори шумо ва ёдоварии неки шумост. Ин Қуръон сарчашмаи иззату сарфарозии шумо дар дунё ва охират аст, агар ба он пайравӣ кунед ва аз он панд гиред. Ҳамчунин дар он ҳар он чизе ки барои ислоҳи кори дину дунёи шумо лозим аст, баён шудааст. Оё шумо ақли худро ба кор намебаред, то ҳақиқатро дарк кунед ва ба ин китоб имон биёред ва ба он чӣ дар он аст, амал кунед? Пас чаро ба сӯи имон шитоб намекунед ва ба он чӣ Қуръон дар бар дорад, амал намекунед?

1. Фоидаҳои оят:

— Қуръон сарчашмаи шарафу сарфарозии инсон аст дар ҳар ду ҷаҳон; ҳар кас ба он чанг занад, иззат меёбад ва ҳар кас аз он рӯй гардонад, хор мешавад.

— Қуръон ҳамаи ниёзҳои дину дунёи инсонро дар бар мегирад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Даъвати оят ба андеша ва тафаккур аст; ислом дини ақл ва тадбир аст, на дини ҷаҳолат ва тақлиди кӯркӯрона.

— Имон ва амал ба Қуръон сабаби саодати дунёву охират мегардад, бинобар ин бояд ба сӯи он шитоб кард.

— Ин оят муҳаббати Худовандро ба бандагонаш нишон медиҳад, ки барои ҳидояти онҳо китоби равшангар нозил кардааст.