Surja El-Enbija — Ajet 12

Kuptimi i fjalëve:

• Aḥassû: e ndjenë, e perceptuan, e panë me sytë e tyre.
• Be'senâ: dënimi Ynë i ashpër, fuqia Jonë ndëshkuese.
• Yerkudûn: ikin me shpejtësi, vrapojnë të arratisur.

Tefsiri i ajetit:

Kur popujt jobesimtarë e ndjenë dhe e panë me sytë e tyre dënimin Tonë të ashpër që po u vinte mbi ta, dhe kur u shfaqën shenjat e para të ndëshkimit, atëherë ata u përpoqën të iknin me vrap nga fshati i tyre, duke shpresuar se mund t'i shpëtonin dënimit. Por ikja e tyre ishte e kotë, sepse dënimi i Allahut i kaplon ata kudo që shkojnë. Ata nuk kishin ku të fshiheshin dhe asnjë vend nuk mund t'i mbronte nga fuqia e Allahut. Kjo ishte gjendja e tyre kur e kuptuan se dënimi ishte i pashmangshëm, por ikja e tyre nuk u bëri dobi aspak.

Përfitimet nga ajeti:

1. Dënimi i Allahut vjen papritur dhe askush nuk mund ta ndalojë apo ta largojë atë, prandaj njeriu duhet të jetë gjithmonë i përgatitur me pendim dhe bindje.
2. Ikja nga dënimi i Allahut është e pamundur, sepse Ai është i Gjithëpranishëm dhe Fuqia e Tij përfshin çdo gjë – kështu që e vetmja rrugë shpëtimi është kthimi tek Ai.
3. Ky ajet na mëson se pendimi duhet bërë para se të vijë dënimi, sepse pendimi pasi të shihet dënimi nuk pranohet.
4. Në këtë ajet ka një paralajmërim të fortë për çdo popull që mohon të vërtetën, dhe një ftesë për t'u kthyer në rrugën e drejtë para se të jetë tepër vonë.
5. Besimtari duhet të mësojë nga historitë e popujve të kaluar dhe të mos mashtrohet nga jeta e kësaj bote, sepse fundi i jobesimtarëve është gjithmonë shkatërrimi.