Sure Enbiyâ — Ayet 12

Kelime Anlamları:

• أَحَسُّوا: hissettiler, fark ettiler, sezdiler.
• بَأْسَنَا: azabımızı, şiddetli cezamızı.
• يَرْكُضُونَ: hızla kaçıyorlar, koşuşuyorlar, can havliyle uzaklaşıyorlar.

Tefsir:

Bu âyet, kendilerine uyarıcı peygamberler gönderildiği halde zulüm ve inatlarını sürdüren, hakikati reddeden toplumların başına gelen acı sonu anlatmaktadır. Onlar, Allah'ın azabının işaretlerini hissettikleri, yani ilâhî cezanın yaklaştığını ve artık kaçışın mümkün olmadığını anladıkları anda, bulundukları şehirden can havliyle kaçmaya başladılar. Fakat bu kaçış, onları azaptan kurtaramadı; çünkü Allah'ın azabı geldiğinde hiçbir sığınak, hiçbir kaçış yeri kişiyi koruyamaz.

Bu tablo, insanın gaflet içinde yaşarken gerçeği ancak azabın kıyısına geldiğinde fark etmesinin ne kadar acı bir durum olduğunu gözler önüne serer. Oysa Allah, rahmetiyle peygamberler göndermiş, kitaplar indirmiş ve insanları uyarmıştır. İnsan, bu uyarılara kulak vermeli, azabın gelmesini beklemeden tövbe etmelidir. Azap geldikten sonra pişmanlık ve kaçış fayda vermez; asıl kurtuluş, daha dünyadayken Allah'a yönelmek, O'nun emirlerine uymak ve yasaklarından sakınmaktır.

Bu kıssa, bizlere önemli bir ders verir: İnsan, başına bir musibet geldiğinde Allah'a sığınmalı, günahlarından vazgeçmeli ve O'na yönelmelidir. Kaçmak, sorunları çözmez; asıl çözüm, Allah'ın rahmetine sığınmak ve O'nun rızasını kazanmaktır. Rabbimiz, tövbe eden kullarını sever ve onları bağışlar. Öyleyse azabın gelmesini beklemeden, daha bugünden Allah'a dönelim, O'nun sevgisini ve rahmetini kazanmaya çalışalım. Unutmayalım ki Allah'ın kapısı her zaman açıktır; yeter ki samimiyetle O'na yönelelim.