انبیاء سۈرىسى — ئايەت 12

1) ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەرنىڭ مەنىسى:

• أَحَسُّوا: ھېس قىلدىلار، سەزدىلەر، يەنى ئازابنىڭ كېلىۋاتقانلىقىنى بىلدىلەر ۋە كۆردىلەر.
• بَأْسَنَا: بىزنىڭ ئازابىمىز، يەنى ئاللاھنىڭ ئۇلارغا يوللىغان قاتتىق جازاسى.
• يَرْكُضُونَ: يۈگۈرۈشىدۇ، قېچىشىدۇ، يەنى ئالدىراپ-تەنەپ قاچماقتا.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

بۇ ئايەت ئاللاھ تەئالا زۇلۇم قىلغان ئۈممەتلەرنىڭ ئازاب كەلگەن چاغدىكى ھالىتىنى سۈرەتلەپ بېرىدۇ. ئۇلار ئاللاھنىڭ ئازابىنى ھېس قىلغان ۋاقىتتا، ئۆزلىرى ياشاۋاتقان شەھەر-قەلئەدىن ئالدىراپ-تەنەپ قېچىشقا باشلايدۇ. ئەمما بۇ قېچىش ئۇلارغا ھېچقانداق پايدا بەرمەيدۇ، چۈنكى ئاللاھنىڭ ئازابىدىن قېچىپ قۇتۇلۇش مۇمكىن ئەمەس.

بۇ ئايەتتىن شۇنى ئۆگىنىمىزكى، ئاللاھ تەئالا زالىملارغا مۆھلەت بېرىدۇ، لېكىن ئازاب كەلگەن چاغدا ئۇلارنىڭ ھېچقانداق چارىسى قالمايدۇ. ئۇلار دۇنيادا قانچىلىك كۈچلۈك بولسىمۇ، ئاللاھنىڭ ئازابىغا تاقابىل تۇرالمايدۇ. بۇ ئايەت بىزگە ئەسكەرتىش بېرىدۇكى، بىز ھەر ۋاقىت ئاللاھنىڭ بۇيرۇقلىرىغا بويسۇنۇشىمىز، زۇلۇم ۋە گۇناھتىن يىراق تۇرۇشىمىز كېرەك. ئاللاھ تەئالا بىزنى زالىملارنىڭ ئاقىۋىتىدىن ئىبرەت ئېلىپ، توغرا يولدا مېڭىشىمىزنى نەسىپ قىلغاي.

ئاللاھ تەئالا بۇ ئايەت ئارقىلىق بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، تەۋبە قىلىش ۋە ياخشى ئەمەل قىلىش ئۈچۈن ۋاقىت بار ۋاقىتتا تەييارلىق قىلىشىمىز كېرەك. ئازاب كەلگەندىن كېيىن قېچىشنىڭ ھېچقانداق پايدىسى يوق. شۇڭا، بىز ھەر ۋاقىت ئاللاھقا يۈزلىنىپ، ئۇنىڭ رەھمىتىنى تىلەشىمىز ۋە ياخشى ئەمەللەر بىلەن ئۆزىمىزنى تەييارلىشىمىز لازىم. ئاللاھ بىزنىڭ تەۋبەمىزنى قوبۇل قىلىپ، بىزنى ئازابتىن ساقلىغاي.