Аль-Анбия сүрәсе — Аять 27

Сүзләрнең мәгънәләре:

• لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ — алар (фәрештәләр) Аллаһыдан алда сөйләмиләр, ягъни Аның рөхсәтеннән тыш бер сүз дә әйтмиләр.
• وَهُم بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ — алар Аның әмере буенча гына эш итәләр.

Аять тәфсире:

Мөшрикләр, фәрештәләрне Аллаһның кызлары дип уйлап, "Рахман үзенә бала алды" дигән ялган сүзләр әйттеләр. Аллаһ моңардан пакъ, бик югары. Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә фәрештәләрнең чын хәлен бәян итә: алар Аллаһның хөрмәтле колларыдыр, Аңа якын кешеләрдер. Алар Аллаһыдан алга чыгып сөйләмиләр, ягъни Аллаһ әмер бирмичә бернәрсә дә әйтмиләр. Аларның һәр эше, һәр сүзе Аллаһның әмере һәм ризалыгы буенча гына була. Алар Аллаһның әмеренә каршы килмиләр, бәлки тулысынча Аңа буйсыналар. Фәрештәләр — Аллаһның итагатьле, тәрбияле коллары, аларның Аллаһ белән бернинди дә нәсел бәйләнеше юк. Бу аять фәрештәләрнең Аллаһ каршындагы тәүфыйкълылыгын һәм тәртибен күрсәтә.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Фәрештәләр Аллаһның балалары түгел, ә Аның хөрмәтле коллары икәнлеге ачыклана. Бу — Исламдагы тәүхид (бердәнбер Аллаһка ышану) тәгълиматының нигезе.
2. Фәрештәләрнең гүзәл сыйфатлары — Аллаһка тулы буйсыну һәм Аның әмереннән чыкмау — безгә үрнәк булып тора. Кеше дә шулай Аллаһның әмерләренә итагать итәргә тиеш.
3. Аллаһы Тәгаләнең бөеклеге һәм кодрәте шундый ки, Аның янындагы иң якын махлуклары да Аңа каршы бер сүз әйтә алмыйлар. Бу безнең Аллаһка хөрмәт һәм олылау хисебезне арттыра.
4. Сүздә дә, эштә дә тәртиплелек һәм әдәплелек — мөэминнең матур сыйфаты. Фәрештәләр кебек, без дә Аллаһ ризалыгын эзләп, Аның күрсәтмәләре буенча гына эш итәргә тиешбез.