Сураи Аль-Анбия — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ: он чи дар пеши онҳост, яъне аъмоли гузашта ва ҳолатҳои ҳозираи онҳо.
• وَمَا خَلْفَهُمْ: он чи дар пушти онҳост, яъне корҳое ки баъд аз онҳо воқеъ мешаванд ё ояндаи онҳо.
• يَشْفَعُونَ: шафоат мекунанд, яъне барои касе дар пешгоҳи Худо тавсия ва миёнаравӣ мекунанд.
• ارْتَضَى: ризо дод, писандид, яъне касеро ки Худованд аз ӯ розӣ шудааст.
• خَشْيَتِهِ: аз бузургӣ ва ҳайбати Ӯ, аз тарси Худованд.
• مُشْفِقُونَ: бисёр тарсон ва ҳазаркунанда ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло ҳамаи корҳои фариштагонро медонад — ҳам он чи пеш аз онҳо будааст ва ҳам он чи баъд аз онҳо хоҳад буд. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад ва ҳамаи аъмоли онҳоро ба ҳисоб мегирад. Фариштагон касе нестанд, ки худсарона барои касе шафоат кунанд; онҳо танҳо барои касоне шафоат мекунанд, ки Худованд шафоати онҳоро писандида ва иҷозат додааст. Ва онҳо аз ҳайбату бузургии Худованд бисёр метарсанд ва аз нофармонии Ӯ эҳтиёт мекунанд, ҳеҷ гоҳ фармон ё наҳии Ӯро намешикананд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дониши Худованд беканор аст ва ҳама чизро дар бар мегирад; ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Худо ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Шафоат танҳо бо иҷозати Худованд сурат мегирад, на бо хоҳиши касе; ин боиси он мешавад, ки мо танҳо ба Худованд умедвор бошем ва ба Ӯ таваккул кунем.
• Фариштагон бо вуҷуди мақоми баланд аз Худованд метарсанд; ин ба мо дарс медиҳад, ки ҳар чӣ мақому мартабаи мо баланд бошад ҳам, бояд аз Худо битарсем ва фармонҳои Ӯро риоя кунем.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро мефаҳмонад, ки дар ин дин адлу раҳмат ва тарсу эҳтиром ба Худованд ба ҳам омехтаанд ва ин роҳи наҷот аст.