Сураи Аль-Анбия — Оят 61

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأْتُوا بِهِ»: пас ӯро биёред.

— «عَلَىٰ أَعْيُنِ النَّاسِ»: дар пеши назари мардум, ошкоро ва ба таври оммавӣ.

— «لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ»: то ки онҳо шоҳидӣ диҳанд ва гувоҳӣ кунанд.

1. Тафсири оят:

Сарварони қавми Иброҳим (алайҳис-салом) ба мардум гуфтанд: «Иброҳимро дар пеши чашми ҳамаи мардум биёред, то ки одамон ҳозир бошанд ва шоҳиди гуфтору кирдори ӯ гарданд». Онҳо мехостанд, ки Иброҳим дар назди ҷамъият эътироф кунад, ки бутҳоро шикастааст, то ин эътироф барои онҳо далелу ҳуҷҷат гардад ва битавонанд ӯро бе баҳона ҷазо диҳанд. Ҳамчунин мехостанд, ки мардум шоҳидӣ диҳанд, ки Иброҳим дар бораи бутҳои онҳо суханони нораво гуфтааст ва онҳоро шикастааст, то ки ӯро бе далелу гувоҳӣ нагиранд. Ин нишон медиҳад, ки онҳо мехостанд корро ошкоро ва бо гувоҳии омма анҷом диҳанд, то ҳуҷҷати худро қавӣ гардонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ва адолат бояд ошкоро ва дар пеши назари мардум анҷом дода шавад, на пинҳонӣ ва бегувоҳ.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки душманони паёмбарон ҳатто барои муқобила бо онҳо ба гувоҳии омма ниёз доштанд, зеро ҳақиқати даъвати паёмбарон он қадар равшан буд, ки онҳо метарсиданд бе далел амал кунанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳақиқат ва адолат пайравӣ кунем ва дар корҳои худ шоҳиди ростӣ бошем.

— Қиссаи Иброҳим (алайҳис-салом) моро омӯзиш медиҳад, ки бояд дар роҳи ҳақ саботвар бошем, ҳатто агар ҳамаи мардум ба муқобили мо бархезанд.

— Ин оят бори дигар исбот мекунад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва равшангар аст ва дар он қиссаҳои гузаштагон барои ибрат ва омӯзиш оварда шудааст.