Sura Al-Anbija — Werset 72

Znaczenie słów:

• Nāfilah (نَافِلَةً) – dar dodatkowy, ponad to, o co proszono; nadwyżka, łaska ponad oczekiwania.
• Sālihīn (صَالِحِينَ) – prawych, pobożnych, oddanych Bogu, czyniących dobro.

Interpretacja wersetu:

Bóg Wszechmogący wspomina tutaj swoją łaskę okazaną prorokowi Ibrahimowi (Abrahamowi) – niech pokój będzie z nim. Kiedy Ibrahim zwrócił się do swego Pana z modlitwą o potomstwo, Bóg odpowiedział na jego prośbę i obdarzył go synem – Ishaqiem (Izaakiem). Następnie, jako wyraz dodatkowej łaski i hojności, Bóg dał mu również wnuka – Jakuba (Ya'quba), który był synem Ishaqa. To właśnie to potomstwo jest określone w wersecie jako „nāfilah” – dar ponad to, o co proszono, czyli dodatkowe błogosławieństwo, którego Ibrahim nie wyraził wprost w swojej modlitwie. Wszyscy oni – Ibrahim, Ishaq i Ya'qub – zostali przez Boga uczynieni ludźmi prawymi, pobożnymi i posłusznymi Jego woli. Byli oni wzorami cnót, prorokami prowadzącymi ludzi ku prawdzie i sprawiedliwości.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pokazuje, że Bóg odpowiada na modlitwy swoich sług i nie pozostawia ich bez odpowiedzi – zwłaszcza gdy proszą o dobro.
2. Uczy, że Bóg potrafi obdarować człowieka ponad jego oczekiwania – Jego hojność nie zna granic, a łaska może przyjść w sposób, którego się nie spodziewamy.
3. Podkreśla, że prawdziwa wartość człowieka nie leży w bogactwie czy pozycji, ale w prawości i pobożności – to one czynią człowieka „sālih” – prawym w oczach Boga.
4. Ukazuje, że rodzina oparta na wierze i modlitwie może być źródłem błogosławieństwa dla kolejnych pokoleń – dobre wychowanie i przykład ojca wpływają na potomstwo.
5. Zachęca do cierpliwości i zaufania Bogu – Ibrahim czekał na potomstwo, a Bóg dał mu nie tylko syna, ale i wnuka, czyniąc z jego rodu źródło wielu proroków i narodów.