Surja El-Enbija — Ajet 72

Kuptimi i fjalëve:

• Nafileten (نَافِلَةً): dhuratë shtesë, tepricë, diçka që jepet përtej asaj që është kërkuar.
• Salihine (صَالِحِينَ): të devotshëm, të bindur ndaj Allahut, njerëz të mirë e të drejtë.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon mirësinë e Tij ndaj robit dhe të dërguarit të Tij, Ibrahimit a.s., duke i dhënë atij pasurinë më të madhe – pasardhës të mirë. Pasi Ibrahimi a.s. iu lut Zotit të tij që t'i dhurojë një fëmijë të mirë, Allahu ia plotësoi lutjen dhe i dhuroi atij Is'hakun a.s. si djalë. Por jo vetëm kaq – si dhuratë shtesë dhe begati shtesë, Allahu i dhuroi atij edhe Jakubin a.s., që ishte djali i Is'hakut, pra nipi i Ibrahimit. Kjo ishte një dhuratë e papritur dhe e jashtëzakonshme, sepse Ibrahimi nuk e kishte kërkuar atë, por Allahu ia dha si shenjë nderi dhe dashurie për robin e Tij besnik.

Më pas, Allahu thekson se të gjithë ata – Ibrahimi, Is'haku dhe Jakubi – ishin njerëz të mirë, të bindur ndaj Allahut, të pastër në besim dhe vepra. Ata ishin shembuj të përsosur të devotshmërisë dhe të përkushtimit ndaj Zotit, duke udhëhequr njerëzit drejt rrugës së drejtë.

Përfitimet nga ky ajet:

1. Fuqia e lutjes: Ky ajet na mëson se lutja e sinqertë e një robi të devotshëm pranohet nga Allahu, dhe Ai i jep atij më shumë seç ka kërkuar. Pra, duhet t'i lutemi Allahut me përulësi dhe bindje të plotë.
2. Begatia e familjes së mirë: Fëmijët e mirë dhe pasardhësit e devotshëm janë dhurata më e madhe që Allahu i jep njeriut. Prandaj, duhet të përpiqemi t'i edukojmë fëmijët tanë në rrugën e Islamit, që ata të jenë burim krenarie për ne në këtë botë dhe në botën tjetër.
3. Mirësia e Allahut: Allahu i jep robërve të Tij të sinqertë pa masë dhe pa kufi. Ai nuk i lë ata pa shpërblim, por u jep atyre më shumë seç e meritojnë, si shenjë e mëshirës dhe dashurisë së Tij.
4. Rëndësia e veprave të mira: Të qenit "salih" (i mirë e i devotshëm) nuk është vetëm çështje besimi, por edhe veprash. Ibrahimi, Is'haku dhe Jakubi ishin shembuj të përsosur në bindje ndaj Allahut, dhe kjo është arsyeja pse ata u përmendën me lavdërim në Kur'an.