Surja El-Enbija — Ajet 71

Kuptimet e fjalëve:

• “Nexhejnahu” – E shpëtuam atë (Ibrahimin) nga zjarri dhe nga populli jobesimtar.
• “Lutin” – Lutin, i cili ishte nipi i Ibrahimit dhe besimtar në thirrjen e tij.
• “El-ardh el-lati barkna fiha” – Toka që e bekuam, e cila është toka e Shamit (Siria, Palestina, Jordania dhe Libani).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se pasi e shpëtoi Ibrahimin nga zjarri i tmerrshëm që populli i tij i kishte ndezur, Ai e shpëtoi atë dhe Lutin nga vendi i tyre në Irak, duke i udhëhequr drejt tokës së bekuar – tokës së Shamit. Kjo tokë është e bekuar për të gjithë njerëzit, sepse në të ka begati të shumta: lumenj, pemë, toka pjellore dhe klimë të butë. Por bekimi më i madh i saj është se aty u dërguan shumë profetë, si: Ibrahimi, Luti, Ismaili, Is'haku, Jakubi, Musai, Isai dhe i fundit i tyre, Muhamedi ﷺ, nga i cili u përhap drita e islamit në mbarë botën. Pra, kjo tokë është qendra e shpalljeve hyjnore dhe djepi i profetëve, prandaj Allahu e quajti atë “të bekuar për botërat”.

Përfitimet nga ajeti:

1. Bekimi i vërtetë nuk është vetëm në pasuri dhe begati materiale, por më i madhi është bekimi shpirtëror – siç është dërgimi i profetëve dhe përhapja e fesë së drejtë.
2. Allahu i shpëton robërit e Tij besnikë nga çdo e keqe dhe u jep atyre një jetë më të mirë, ashtu siç e shpëtoi Ibrahimin nga zjarri dhe e vendosi në tokën e bekuar.
3. Udhëtimi për hir të fesë (hixhreti) është një praktikë e lavdëruar, sepse Ibrahimi dhe Luti u larguan nga vendi i tyre për të ruajtur fenë e tyre, dhe Allahu i shpërbleu me tokën më të bekuar.
4. Kjo na mëson se durimi ndaj sprovave dhe besimi i fortë në Allahun sjellin lehtësim dhe shpërblim të madh, edhe kur rruga duket e vështirë.