Сураи Аль-Анбия — Оят 95

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҳаром: дар ин ҷо ба маънои «мумтанеъ», «ғайриимкон» ва «мамнӯъ» омадааст, на ба маънои ҳукми фиқҳӣ.
• Қаря: шаҳр ё деҳа; мақсад аҳли он аст.
• Аҳлакноҳо: нест кардем, ҳалок гардондем.
• Ло ярҷиъун: боз намегарданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки барои аҳли он шаҳру деҳаҳое, ки ба сабаби куфру зулмашон ҳалок карда шудаанд, бозгашт ба дунё мумтанеъ ва ғайриимкон аст. Онҳо наметавонанд ба ҳаёти дунё баргарданд, то тавба кунанд ва амалҳои ношоистаи худро ҷуброн намоянд. Ин ҳукм қатъӣ ва ҳатмист.

Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки маънои оят ин аст: бар аҳли қаряе, ки ҳалокашонро ҳукм кардаем, мумтанеъ аст, ки рӯзи қиёмат боз нагарданд ва маҳшур нашаванд; балки ҳатман баъд аз марг зинда мешаванд, ба сӯи Худо баргардонида мешаванд ва ба амалҳои худ ҷазо ё савоб мегиранд. Зикри махсуси ин ки онҳо боз намегарданд, бо вуҷуди он ки ин ҳукм ҳамаро дар бар мегирад, аз он сабаб аст, ки онҳо инкорандагони баъс ва бозгашт буданд, на дигарон. Ё ин ки маъно чунин аст: барои аҳли қаряе, ки ба сабаби куфрашон ҳалок кардаем, муҳол аст, ки ба дунё баргарданд, то тавба кунанд ва тавбаашон қабул шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим китоби ҳикмат ва ҳақиқат аст ва аз ҳақоиқи бузурги охират хабар медиҳад.
• Инсон бояд дар ҳаёти дунё фавран тавба кунад ва амалҳои нек анҷом диҳад, зеро баъд аз марг фурсати ҷуброн вуҷуд надорад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки куфру зулм оқибати бад дорад ва метавонад боиси ҳалокат дар дунё ва охират гардад.
• Қуръон инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи адолати Худо ҷалб мекунад, ки ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад ва ҳама ба сӯи Ӯ баргардонида мешаванд.
• Ин оят сабаби афзун шудани имон ба рӯзи қиёмат ва ҳисоби аъмол мегардад, ки ин яке аз рукнҳои муҳими ислом аст.