Сураи Аль-Анбия — Оят 96

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• حَتَّىٰ: то он ки, то вақте ки.
• فُتِحَتْ: кушода шуд (девори онҳо).
• يَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ: Яъҷуҷ ва Маъҷуҷ — ду қавми бузург аз фарзандони Одам (а), ки дар пушти девори маҳкам ҳабс шудаанд ва дар охири замон озод мешаванд.
• حَدَبٍ: ҷои баланд, теппа, баландӣ.
• يَنسِلُونَ: шитобон берун меоянд, тез ҳаракат мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар бораи рӯзи қиёмат ва ҳолати кофирон сухан меравад. Худованд мефармояд, ки онҳо аз ҳисоби қиёмат ғофил мемонанд ва ба сӯи он бознамегарданд, то он вақте ки девори Яъҷуҷ ва Маъҷуҷ кушода шавад. Он гоҳ ин ду қавм аз ҳар ҷои баланду теппа шитобон ва тез берун меоянд ва дар рӯи замин паҳн мешаванд. Ин рӯйдод яке аз нишонаҳои бузурги наздик шудани рӯзи қиёмат аст. Пас аз он ки онҳо озод мешаванд ва аз ҳар баландӣ ба шитоб медароянд, даҳшату ваҳшати рӯзи қиёмат ошкор мегардад ва ҳолати кофирон ба тавре мешавад, ки чашмонашон аз шиддати тарс боз мемонад ва аз ҳасрат ба худ мегӯянд: эй вой бар мо, ки аз ин рӯз ғофил будем ва худро ба ҳалокат афкандем.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва нишонаҳои он, аз ҷумла озод шудани Яъҷуҷ ва Маъҷуҷ, албатта ба вуқӯъ мепайвандад.
• Ғофилӣ аз рӯзи қиёмат ва омодагӣ надидан барои он сабаби ҳасрат ва пушаймонӣ дар он рӯз мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз ба амалҳои нек ва ибодат машғул шавем ва худро барои вохӯрӣ бо Худованд омода созем.
• Қудрати Худованд номаҳдуд аст; Ӯ метавонад қавмеро, ки садҳо сол дар пушти девор ҳабс буданд, дар як лаҳза озод кунад ва аз ҳар гӯшаи замин берун орад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бедордил бошем ва аз ғафлат дурӣ ҷӯем, зеро ғафлат сабаби ҳалокат аст.
• Ваъдаҳои Худованд дар Қуръон ҳама ҳаққанд ва ба вуқӯъ мепайванданд; ин боиси қавитар шудани имон ва яқини мо ба Қуръон ва ислом мегардад.