Сураи Аль-Хаджж — Оят 56

1. Маъонии калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• الْمُلْكُ: Ҳокимият ва фармонравоӣ.
• يَوْمَئِذٍ: Дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• يَحْكُمُ: Ҳукм мекунад, доварӣ мекунад.
• جَنَّاتِ النَّعِيمِ: Биҳиштҳои пурнеъмат, ки дар онҳо неъматҳои ҷовидонӣ ва бепоён аст.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз — рӯзи қиёмат — ҳокимият ва фармонравоӣ танҳо аз они Худованди ягона аст. Ҳеҷ кас дар он рӯз бо Ӯ мусобиқа ва мухолифат карда наметавонад. Худованд дар байни бандагони худ — мӯъминон ва кофирон — доварӣ мекунад ва ба ҳар кадоме он чи сазовори ӯст, ҳукм менамояд. Пас онҳое, ки ба Худованд ва паёмбараш имон овардаанд ва амалҳои некӯ ва шоиста анҷом додаанд, подоши бузург ва ҷовидонӣ доранд, ки он биҳиштҳои пурнеъмат аст — ҷойе, ки неъматҳои он ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва аз байн намеравад. Онҳо дар он ҷо дар хушӣ ва осоиши абадӣ қарор мегиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳокимияти ҳақиқӣ танҳо аз они Худованд аст ва дар рӯзи қиёмат ҳамаи корҳо ба Ӯ бозмегардад.
• Имон ба Худованд ва амалҳои некӯ сабаби расидан ба биҳиштҳои пурнеъмат ва хушбахтии ҷовидонӣ мегардад.
• Ин оят умедворӣ ва рағбат ба амалҳои шоистаро дар дили инсон зиёд мекунад, зеро подоши Худованд барои мӯъминони некӯкор бепоён ва ҷовидонӣ аст.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ ва ҷовидонӣ дар охират аст, пас бояд барои он рӯз тайёрӣ бинам.
• Ин оят ҳамчунин адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо ё подош медиҳад ва ин ба дили инсон оромиш ва боварӣ мебахшад.