Сураи Аль-Хаджж — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

• مِرْيَةٍ — шак, гумон, дудилагӣ.
• بَغْتَةً — ногаҳон, бехабар, якбора.
• عَقِيمٍ — бефоида, бебаракат, холӣ аз хайр.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки онҳое, ки ба Аллоҳ кофир шуданд ва паёмбари Ӯро дурӯғ бароварданд, ҳамеша дар шакку дудилагӣ нисбат ба ин Қуръоне, ки бар ту нозил шудааст, қарор доранд. Онҳо аз ин шак даст намекашанд ва бар ин ҳолат идома медиҳанд, то он даме ки Қиёмат ногаҳон ба онҳо фаро расад, дар ҳоле ки онҳо ҳанӯз дар кофирӣ ва дурӯғ баровардан бошанд. Ё ин ки азоби рӯзе ба онҳо бирасад, ки барои онҳо ҳеҷ хайру раҳмате надорад — ва он рӯзи Қиёмат аст. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки мурод аз «рӯзи бефоида» рӯзи Ҷанг дар Бадр аст, ки дар он кофирон ҳалок гардиданд ва барояшон ҳеҷ хайре надошт.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки шакку дудилагӣ дар Қуръон ва дастуроти Худо боиси ҳалокат ва зиён аст, ва инсон бояд бо дили устувор ва боварӣ ба Қуръон рӯй оварад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва роҳнамост; ҳар кас ба он бовар кунад, аз шакку гумон раҳо меёбад ва роҳи ростро меёбад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Қиёмат ногаҳон меояд ва ҳеҷ кас аз вақти он огоҳ нест, бинобар ин бояд ҳамеша омода ва дар роҳи имон бошем.
• Худо одил аст ва кофиронро ҷазои амалашон медиҳад, аммо барои мӯъминон раҳмат ва бахшоиш аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бо дили кушода ва боварӣ муносибат кунем, зеро он сарчашмаи хайр, ҳидоят ва наҷот аст.